Το SeaWorld ποτέ δεν κράτησε με επιτυχία λευκό λεύκο (Carcharodon carcharias) σε κατενάγιο – και σχεδόν σίγουρα ποτέ δεν θα. Οι λόγοι είναι βιολογικοί, όχι προϋπολογισματικοί:
Οι λευκοί λεύκοι είναι υποχρεωτικοί ram ventilators: τους λείπει ο μηχανισμός βουκαλικής κατακερματισμού για να ωθήσουν νερό στα βράγχια ενώ είναι ακίνητοι. Πρέπει να κολυμπούν συνεχώς, στόμα ανοιχτό, σε ~2–3 μήκη σώματος/δευτερόλεπτο. Σε οποιαδήποτε ντάνκα, χτυπούν τοιχώματα, βλάπτουν ριζώνια, εξαντλούνται, και πεθαίνουν.
Άγρια εύρη: χιλιάδες χλμ. Κάθετα βυθισμοί: 1.200+ m. Κανένα ακουάριο δεν μπορεί να αναπαράγει 3D πελαγικό χώρο. Η μεγαλύτερη ντάνκα (Georgia Aquarium: 6,3εκατ. γαλ) είναι ντυρίδα για λευκό λεύκο.
Αρνούνται φαγητό σε κατενάγιο. Ορμόνες στρες (κορτικοστεροειδή) καταιγίζουν → καταστροφή ανοσοποιητικού. Βιαστικό τρέψιμο αποτυγχάνει. Καμία ντάνκα δεν συνέχισε ένα >16 ημέρες (Monterey Bay, 2004: 198 ώρες; Okinawa, 2016: 3 ημέρες).
Αμπουλές Lorenzini ανιχνεύουν νανοβολτ ηλεκτρικά πεδία. Αντλίες ντάνκας, φίλτρα, φωτισμός, κόσμοι = αισθητικός χάος. Αποκλίναση, χτυπήματα ριζώνιου, θάνατος.
Ο λευκός λεύκος ανήκει στον ανοιχτό ωκεανό. Κάθε προσπάθεια να τον καρκινίσει αποδεικνύει το σημείο: μερικά άγρια πράγματα δεν μπορούν να κρατηθούν.