Κανένας ενιαίος άνθρωπος δεν ονόμασε τους ωκεανούς της Γης. Τα ονόματά τους εξελίχθηκαν σε αιώνες από εξερεύνηση, μυθολογία, εμπόριο και αστρονομία – κάθε ένα αντικατοπτρίζοντας διαφορετικό ιστορικό φακό.
Φερδινάντο Ματζελάν (1520) το ονόμασε Mar Pacífico μετά τη διάβαση από τη φουρτούνα Στενό Ματζελάν σε απρόσμενη ήρεμα νερά. Παράδοξα, ο Ειρηνικός παράγει τις πιο βίαιες καταιγίδες (τυφώνες) και σεισμική δραστηριότητα (Δακτύλιος Φωτιάς).
Από την Ελληνική μυθολογία: Atlantikos / Atlantis thalassa – η θάλασσα πέρα από τις Στήλες του Ηρακλή (Στενό Γιβραλτάρ) όπου ο Τιτάνας Άτλαντας κρατούσε τον ουρανό. Ηρόδοτος (π.χ. 450 π.Χ.) χρησιμοποίησε «Ατλαντική Θάλασσα». Το όνομα προηγείται της γνώσης των Αμερικών.
Ευρωπαϊκή αποικιακή εποχή (15–16ος αιώνας): Πορτογάλοι, Ολλανδοί, Βρετανοί εμπόριο εστίαζαν στην Ινδία. Oceanus Orientalis / Mare Indicum → «Ινδικός Ωκεανός». Το όνομα αντικατοπτρίζει ευρωπαϊκοκεντρική γεωγραφία εμπορίου – όχι τα εγχώρια ονόματα (π.χ., Ratnakara «μήνιδα πετραδιών» σε Σανσκριτικό).
Από Ελληνική arktos (άρκουδα) – αναφερόμενος στα βόρεια αστερισμούς Μεγάλη και Μικρή Άρκουδα, που κινούνται γύρω από το ουράνιο πόλο. Αρχαίοι ναύτες τα χρησιμοποιούσαν για πλοήγηση· ο ωκεανός κάτω από αυτά κληρονόμησε το αστρικό όνομα.
Αναγνωρίστηκε από IHO (2000) ως τα νερά νότια του 60°Β που περικυκλώνουν την Ανταρκτική. Ονομάστηκε για γεωγραφική θέση, όχι μυθολογία ή εμπόριο.
Τα ονόματα των ωκεανών είναι ανθρώπινες ιστορίες προβαλλόμενες στο νερό – ανακούφιση εξερευνητών, εξαπτώμενη μυθολογίας, εμπορικές διαδρομές, αστρονομικοί οδηγοί. Το νερό ίδιο δεν έχει όνομα.
