Οι ωκεανιαίες κατωφλίες — τεράστιες υποθαλάσσιες ορεινές αλυσίδες — βρίσκονται κυρίως στις διασταυρωμένες τεκτονικές πλακές. Σε αυτά τα όρια, δύο ωκεανιακές πλακές αποχωρούν η μια από την άλλη. Καθώς διαχωρίζονται, μάγμα ανεβαίνει από τον μανδύα για να γεμίσει το κενό, ψυχράζει και στερεοποιείται, δημιουργώντας νέα ωκεανική κέραunsch σε συνεχή διαδικασία γνωστή ως διάχυση θαλάσσιου εδάφους.
Επειδή τα διασταυρώμενα όρια μεταξύ ωκεανιακών πλακών συμβαίνουν συνήθως στη μέση των ωκεανιακών λεκάνων, οι προκύπτουσες κατωφλίες σχηματίζουν εκτεταμένες, περίπου γραμμικές ορεινές αλυσίδες που φιμώζουν στους ωκεανικούς πάτους, συχνά μετατοπισμένες από διαστρεμμές σφαλμάτων (ζώνες ραγδασιών).
Αυτές οι κατωφλίες δεν είναι απλώς γεωλογικά περιέργηματα· είναι τα εργοστάσια κέραυνσης της Γης, οδηγούν την πλακτική τεκτονική, φιλοξενούν μοναδικά οικοσυστήματα υδροθέρμινων φρεάτων, και επηρεάζουν την παγκόσμια ωκεανική κυκλοφορία και χημεία.
