Οι κοραλλιογενείς φάραγγες—καλύπτουν <1% του ωκεανικού πάτου αλλά υποστηρίζουν 25% των θαλάσσιων ειδών—βρίσκονται σε απότομη πτώση. Το παγκόσμιο συμβάν λεύκανσης 2023–2024 (το τέταρτο στην ιστορία) επηρέασε φάραγγες σε 54 χώρες.
Οι θαλάσσιες καύσωνες προκαλούν τους κοραλλιογενείς να εξαφανίζουν τις συμβιωτικές φύκους (ζοοξανθέλλες), γινόμενα λευκοί. Αν ο στρες επιμένει, οι κοραλλιογενείς πεινάνε και πεθαίνουν. Το 2023 ήταν η πιο θερμή χρονιά στην ιστορία για τους ωκεανούς· μαζική λεύκανση τύπωσε Great Barrier Reef, Καραϊβικά, Ερυθρά Θάλασσα, Ειρηνικό.
Η απορρόφη CO₂ χαμηλώνει το pH, μειώνοντας τους ιόνες καρβονικού που χρειάζονται οι κοραλλιογενείς για τα σκελέτα τους. Οι ρυθμοί ανάπτυξης επιβραδύνονται· η διάλυση ξεπερνά την ανακλάδωση σε ορισμένες περιοχές.
Απώλεια φυτόφαγων (ψάρια παπαγάλο, ψάρια χειρουργός) επιτρέπει στις φύκους να υπερκαλύψουν τους κοραλλιογενείς. Αλιεία με δυναμίνη, κυανούχο, τσαγκάρες καταστρέφουν φυσικά τη δομή.
Δραίνινγκ, αναγείωση χερσαίου, επέκταση λιμένων, τουριστική υποδομή απευθείας αφαιρούν οικότοπο.
Αστεροειδής Καραβίδα (Ινδοειρηνικό), Λεοντόψαρο (Ατλαντικό) εξαφανίζουν την κοραλλιογενή κάλυψη.
Ασθένεια απώλειας ιστών σκληρού κοραλλιού (SCTLD) εξαπλώνεται ταχύτατα στα Καραϊβικά.
Χωρίς γρήγορη μείωση εκπομπών, >90% των φραγγών θα αντιμετωπίζουν ετήσια σοβαρή λεύκανση έως το 2050. Το παράθυρο δράσεως στενεύει.
