Οι αληθινές «θάλασσες» που είναι εντελάτα περικλεισμένες από γη είναι σπάνιες. Οι δύο πιο εμβληματικές περιπτώσεις είναι:
Το μεγαλύτερο εσωτερικό υδάτινο σώμα του κόσμου, οριοθετημένο από Ρωσία, Καζακστάν, Τουρκμενιστάν, Αζερμπαϊτζάν, και Ιράν. Παρά το όνομά της, είναι αλυκή λίμνη χωρίς φυσική έξοδο στον ωκεανό. Το επίπεδό της διακυμάνεται ανεξάρτητα από τον παγκόσμιο επίπεδο θαλάσσης.
Μάλιστα η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη, η Θάλασσα της Αράλ (κοινή μεταξύ Καζακστάν και Ουζμπεκιστάν) έχει συρρικνωθεί καταστροφικά λόγω αποκατεύθυνσης ποταμών για άρδευση. Είναι τώρα ένα κλάσμα του παλιού μεγέθους της, χωρισμένη σε υπεραλμυρικά υπόλοιπα—κραδαίο μάθημα διαχείρισης νερού.
Και οι δύο είναι ενδορεϊκές λεκάνες: το νερό βγαίνει μόνο μέσω εξάτμισης, συγκεντρώνοντας αλάτι και καθιστώντας τις ευαίσθητες στο κλίμα και την ανθρώπινη χρήση.
