Ο Ειρηνικός Ωκεανός — ο μεγαλύτερος και παλαιότερος ωκεανικός λεκάνη της Γης — έχει υποβληθεί σε βαθιές μεταμορφώσεις σε εκατομμύρια χρόνια. Η εξέλιξή του είναι γεγραμμένη σε μαγνητικά μοτίβα δαπέδου, αλυσίδες νησιών, και το ίδιο το σχήμα των ηπείρων.
Ο Ειρηνικός αναγεννήθηκε ως Panthalassa — ο παγκόσμιος ωκεανός που περιβάλλονταν τη Pangaea. Καθώς η Pangaea ραγίσα (Τριάς-Ιούρα), η λεκάνη του Ειρηνικού διευρύνθηκε ενώ η Τηθύς και ο Ατλαντικός άνοιξαν. Το Πλάκα του Ειρηνικού άρχισε να σχηματίζεται σε ένα triple junction, μεγαλώνοντας με διαστολή δαπέδου.
Το Πλάκα του Ειρηνικού — η μεγαλύτερη κινητική πλάκα (103 εκατ. τετρ. χλμ²) — αλληλεπιδρά με περιβάλλον πλακες:
Αυτές οι αλληλεπιδράσεις διαμορφώνουν συνεχώς το μέγεθος, το βάθος, και τα περιθώρια της λεκάνης.
Νέα ωκεανική φλοίως σχηματίζεται στις ράχες και καταναλώνεται στις φάραγγες. Η φλοίως του Ειρηνικού είναι νέα (πλεον <150 Ma) επειδή η παλιά φλοίως υποδύεται γρήγορα. Αυτή η μεταφορική ζώνη οδηγεί στη συρρίκνωση της λεκάνης — αυτή τη στιγμή ~2,5 εκ./έτος — καθώς ο Ατλαντικός διευρύνεται.
Η Φάραγγα Μαριάνων (10.984 μ.) είναι το βαθύτερο σημείο της Γης. Η υπόδυση παράγει:
Σταθερές μαντλοπλάκες δημιουργούν γραμμικές ηφαιστειωδικές αλυσίδες καθώς η πλάκα κινείται πάνω τους:
Αυτές δημιουργούν νησιά (Χαβάη, Γαλαπάγος, Σαμόα) και guyots (καταβυθισμένα ατόλια).
Γλακιαρικοί κύκλοι (100 χιλ. periódicità) προκάλεσαν ~120 μ. daoσυνη του επιπέδου θαλασσας. Κατά τα glacial maxima, τα shelves εκτεθούν (Sunda Shelf συνδέει Νότια Ανατολή· Bering Land Bridge συνδέει Ασία–Αμερική). Διασταυρώσεις κατακλύζουν ακτές, σχηματίζουν ατόλια, διαμορφώνουν ακτές.
Ο Ειρηνικός κλείνει αργά καθώς ο Ατλαντικός διευρύνεται. Σε ~250–350 Ma, η επόμενη υπερηπειρος (Amasia ή Novopangaea) μπορεί να σχηματιστεί, με τον Ειρηνικό μειωμένο σε υπολειπόμενο ωκεανό. Αλλά σε ανθρώπινες χρονικές κλίμακες, η δυναμικότητά του — σεισμοί, ηφαιστεία, tsunami, El Niño — συνεχίζει να διαμορφώνει τη ζωή δισεκατομμυρίων γύρω από τον περιθώριο του.
