Όταν δύο ωκεανικές πλάκες συγκλίνουν, η πυκνότερη (συνήθως παλαιότερη/ψυχρότερη) πλάκα υποδύνει κάτω από την άλλη. Αυτή η θεμελιωδής διαδικασία πλακών παράγει ένα προβλέψιμο σετ χαρακτηριστικών:
Μια βαθιά, γραμμική窪地 που σηματοδοτεί τη ζώνη υποδύσεως. Τα βαθύτερα σημεία της Γης (Φάραγγα Μαριάνα: 10.984 μ; Τόνγκα, Φιλιππίνες, Ιαπωνία, Κουριλ-Καμτσάτκα). Περιοχή forearc (μεταξύ φάραγγας και καμπύλης) συσσωρεύει αποσκαθισμένους ξένους (πριζματική ανάπτυξη).
Όταν ο βράχος καταδύει (~100 χλμ), το νερό που απελευθερώνεται από υδατισμένα μέταλλα χαμηλώνει το σημείο τόπωσης του μανδύας → φόρτιση τόπωση → μάγμα ανεβαίνει → ηφαιστεία σχηματίζουν καμπυλοειδή αλυσίδα παράλληλη στη φάραγγα. Παραδείγματα:
Τα μάγματα της καμπύλης είναι τυπικά καλκιο-αλακάλινα (ανδεσίτης/δακίτης); εκρηκτικές φλεγμονές συχνές.
Πίσω από την καμπύλη, η υποδύση του βράχου (υποχώρηση φάραγγας) τεντώνει την επικάλυψη πλάκα → εκτεινασμένη λεκάνη με διαστολή οκεανικού εδάφους (νέα κρούση). Παραδείγματα: Θάλασσα Ιαπωνίας, Μαριάνα Trough, Lau Basin, Σκότια Θάλασσα. Είναι «μικρο-ωκεανοί» με δικές τους ραχίες και υδροθερμικά συστήματα.
Μεταξύ φάραγγας και καμπύλης: ξενολιθική λεκάνη στην πριζματική ανάπτυξη (π.χ. forearc Σουμάτρας, Nankai Trough). Παγιδεύει υδρογονάνθρακες.
Κατά χιλιετίες, συσσωρευμένες καμπύλες, ξένοι forearc και οφιόλιθοι συγχωνεύονται στα ηπειρώματα, χτίζοντας κρούση. Η Βόρεια Αμερικάνικη Κορδιγέρα, τα Ιαπωνικά νησιά, οι Φιλιππίνες είναι εν μέρει συσσωρευμένες ωκεανικές καμπύλες.
