Για τα είδη που φωλιάζουν στην ακμή του ωκεανού, η μονάδική πιο σημαντική απειλή είναι η ανύψωση του επιπέδου της θάλασσας που οδηγείται από την κλιματική αλλαγή. Καθώς οι παγκόσμιες θερμοκρασίες ανεβαίνουν, η τήξη παγετώνων και η θερμική επέκταση της θαλάσσιας νερού ωθούν τις ακτές εσωτερικά—συχνά ταχύτερα από ό,τι αυτά τα εξειδικευμένα πουλιά μπορούν να προσαρμοστούν.
Οι παραλιακοί φωλιάστες—όπως πλuvianοί, σterna, σκιμμερς και αμμοπασσέρες αλατιώδεις—εξαρτώνται από μια στενή ζώνη οικισμού: αμμώδεις paralίες, χαμηλά νησιά και αλατιώδεις υγρότοπους. Αυτά τα εδάφη είναι τα πρώτα που καλύπτονται. Υψηλότερες πλημμυρίδες και καταιγιστικές πλημμυρίδες πλημμυρίζουν φωλιάματα κατά τις κρίσιμες περιόδους αναπαραγωγής, καταπίνοντας αυγά και νεοσσούς. Με την πάροδο του χρόνου, η απλή απώλεια ξηρών εδαφών φωλιάσματος επιβάλλει πτώσεις πληθυσμών και συρρίκνωση κατανομής.
Η ανύψωση της θάλασσας δεν λειτουργεί μονομερώς. Έκφραση διεγείρει την эрозиόν, αυξάνει την αλμυρότητα στα γλυκιά φρέατα και σφίγγει τα πουλιά ανάμεσα στη υψούμενη θάλασσα και την ανθρώπινη ανάπτυξη (τειχύσεις, δρόμοι, κτίρια) που εμποδίζει τη φυσική μετανάστευση οικισμού. Το αποτέλεσμα είναι μια «οικολογική παγίδα» όπου οι κατάλληλοι τόποι φωλιάσματος απλώς εξαφανίζονται.
Οι προσπάθειες διατήρησης—όπως διαχειριζόμενη υποχώρηση, ζωντανές ακτογραμμές και έλεγχος αρπακτικών—μπορούν να κερδίσουν χρόνο, αλλά η μακροπρόθεσμη προοπτική για πολλούς υποχρεωτικούς παραλιακούς φωλιάστες εξαρτάται από την πορεία των παγκόσμιων εκπομπών και το ρυθμό της ωκεανικής άνοδος.