Η Ατλαντική Χερσαία Πεδιάδα—ένα επίπεδο, χαμηλό εδαφικό πλαίσιο που εκτείνεται από τη Νέα Υόρκη στη Φλόριντα—χρωστάει την ύπαρξή της σε μια απλή αλλά βαθιά διαδικασία: η θάλασσα υποχώρησε, αποκαλύπτοντας την υποβρυχία ηπειρωτική πλατύ.
Κατά τη Τελευταία Γλακιαριακή Μέγιστη (~20.000 χρόνια πριν), τεράστιοι πάγοι παγιδεύσαν τόσο νερό που το παγκόσμιο επίπεδο θαλάσσης πέφτει ~120 μέτρων (400 πόδια). Το ρηχό ηπειρωτικό πλατύ στη ανατολική Βόρεια Αμερική—πρώην υποβρύχιο—γινόταν εκτεθειμένο έδαφος. Τα ποτάμια επεκτείναν τις διαδρομές τους σε αυτό το νέο έδαφος, χαραξόντας φάραγγες και καταθέτοντας ιLY.
Η πεδιάδα αποτελείται από ασύνδετα ιLYα (άμμος, πηλός, χαλίκι) που εξελεγχθησαν από τους Απαλαχούς και κατατεθήκαν από ποτάμια και ακτινικές διεργασίες μέσα σε εκατομμύρια χρόνια. Αυτά τα στρώματα κλίνουν απλά θαλασσοειδώς, παχύνοντας προς την ακτή. Περιέχουν υδροφόρα, μεταλλευτικά φωσφορικά, και ορυκτολογικές καταγραφές παλαιών θαλάσσιων και χερσαίων μορφών ζωής.
Όταν ο πάγος έβγαλε, το επίπεδο θαλάσσης ανήλθε, καταπνίγωντας ποταμιακές φάραγγες για να δημιουργήσει εσθίες (Χεσαπίκ Μπουκ, Ντελαγουέρε Μπουκ, Παμλίκο Σάουντ). Η σύγχρονη ακτή είναι στιγμιότυπο αυτής της συνεχιζόμενης υπερβάσεως. Νησιά-αμμοθίνες, αλυκές, και λιμνοθάλασσες σχηματίζουν το δυναμικό interface.
Η επίπεδότης, γονιμοί έδαφοι, και πρόσβαση στο νερό της πεδιάδας την έκαναν ιδανική για γεωργία, εγκατάσταση, και λιμάνια. Μεγάλες πόλεις (Νέα Υόρκη, Φιλαδέλφεια, Ουάσιγκτον, Τσάρλεστον, Σαβάνα, Τζάκσονβιλ) κάθονται στην άκρη της. Τα υδροφόρα της παρέχουν ποτόσιμο νερό σε εκατομμύρια. Αλλά η χαμηλή υψόμετρο την κάνει ευάλωτη στην αύξηση της στάθμης της θάλασσας—η αντίστροφη της διαδικασίας που τη δημιούργησε.
Η Ατλαντική Χερσαία Πεδιάδα είναι ένα γεωλογικό δώρο από τις εποχές του πάγου: μια πλατιά, ήπια πλατφόρμα όπου η ανθρώπινη και η φυσική ιστορία διασταυρώνονται, τώρα αντιμέτωπη με την πρόκληση ενός ανερχόμενου ωκεανού που ανακτά το αρχαίο του πεδίο.
