Πριν την άφιξη του Καπετάν Τζέιμς Κουκ το 1778, τα νησιά Χαβάη ήταν ένα αυτόνομο, πολύπλοκο κοινωνικό σύστημα με πλούσιο πολιτισμό, εξελιγμένη διακυβέρνηση και βαθιά οικολογική γνώση—πλήρως ανεξάρτητο από την ευρωπαϊκή επιρροή.
Τα νησιά διαιρούνταν σε αρχοντίες που κυβερνούνταν από aliʻi nui (υψηλοί άρχοντες) που διεκδικούσαν θείο γένος. Η κοινωνία ήταν αυστηρά στρωματοποιημένη:
Το σύστημα kapu (ιεροί νόμοι) ρυθμίζει την καθημερινότητα, τη χρήση πόρων, τους φυλετικούς ρόλους και τη λατρεία. Οι παραβάσεις μπορούσαν να signifiquen θάνατο.
Οι θεοί (akua) ηθούσαν τις φυσικές δυνάμεις: Kāne (δημιουργία, φως ήλιου), Kū (πόλεμος, πολιτική), Lono (γεωργία, ειρήνη), Kanaloa (ωκεανός). Τα Heiau (ναοί) κατανέμονταν τον χάρτη. Το Χουλα ήταν ιερά αφηγηματική—ψαλμοί (oli) και χορός που διατηρούσαν γενεαλογία, ιστορία και κοσμολογία.
Οι Χαβαϊώτες ήταν κύριοι πλοηγοί. Χρησιμοποιώντας άστρα, κύματα, πτήσεις πουλιών και σχηματισμούς νέφων, πλοηγούσαν χιλιάδες μίλια στη 조용한 Ειρηνική—αποικίζοντας το Τρίγωνο (Χαβάη, ΝΖ, Ραπά Νουϊ) και διατηρώντας επαφές.
Η άφιξη του Κουκ ενέργοσε καταστροφικές αλλαγές: εισήχθησαν νόσοι (μισέλες, λοιμώδεις, αργότερα βολέρα) που εκτοξεύσαν τον πληθυσμό (εκτιμ. 300.000–1.000.000 → 40.000 το 1890); όπλα και εμπόριο άλλαξαν ισορροπίες δύναμης; ιεραποστόλοι (1820) καταργούσαν το kapu και το hula; ιδιωτικοποίηση γης (Māhele 1848) καταστρέφει το ahupuaʻa.
Η προ-1778 Χαβάη δεν ήταν «παράδεισος που περιμένει να ανακαλυφθεί»—ήταν ένας πλήρως αναπτυγμένος πολιτισμός που διαχειρίζονταν βιώσιμα τα νησιά του για αιώνες.