Το 1666, το έτος της Μεγάλης Φωτιάς, ο πληθυσμός του Λονδίνου ήταν περίπου 465.000.
Αυτό έκανε το Λονδίνο την μεγαλύτερη πόλη της Δυτικής Ευρώπης — και μια από τις πιο συμφορημένες, με ξυλουργικά σπίτια, στενά σοκάκια και καμία υποδομή αποχέτευσης. Η πυκνότητα άφιξε τη φλογέρα καταστροφή (13.200 σπίτια, 87 εκκλησίες καταστράφηκαν). Η ανακατασκευή μετά τη φωτιά και η μεταγενέστερη επέκταση οδήγησαν σε γρήγορη ανάπτυξη: 675.000 το 1700, 1 εκατ. το 1800.
