Η Αψίδα του Σεντ Λουίς, ολοκληρωμένη το 1965, στέκεται ως σύμβολο αυτής της πόλης του Μισούρι. Το επίσημο της όνομα είναι «Πύλη της Αψίδας» (Gateway Arch) για να αναδειχθεί ο Σεντ Λουίς ως η «πύλη προς τη δύση» και η εναρμόνιση της δυτικής επέκτασης των ΗΠΑ τον 19ο αιώνα. Κατασκευασμένη με κόστος 13 εκατομμυρίων δολαρίων, η Πύλη της Αψίδας αποτελεί μέρος του Εθνικού Μνημείου Επέκτασης Τζέφερσον (Jefferson National Expansion Memorial), που λειτουργεί υπό την Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων.
Η κατασκευή ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 1963 και ολοκληρώθηκε το 1965, αλλά η ιδέα gisa πολύ νωρίτερα. Το 1933, ο δικηγόρος Λουθέρ Ελί Σμιθ πρότεινε πάρκο κατά μήκος του ποταμού Μισισσίπι, μέν για να τιμηθεί η δυτική κίνηση, δέ για να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας κατά τη Μεγάλη Κρίση και να ωραίαστεί η πόλη. Ο πρόεδρος Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ υπέγραψε διατακτική το 1935 για τη δημιουργία του Μνημείου. Το 1947, ο Φινλανδοαμερικανός αρχιτέκτονας Έερο Σάαρινεν κέρδισε διαγωνισμό για το σύμβολο του πάρκου, την Αψίδα. Ο Σάαρινεν πέθανε το 1961 και δεν ζησε να δει το ολοκληρωμένο έργο.
Η Πύλη της Αψίδας φτιαγμένη από ακατέργαστο σίδερο, ύψος 630 πόδια (192 μέτρα) και βάρους 17.246 τόνους. Στο επίπεδο του εδάφους είναι επίσης εύρος 630 ποδιών. Σύμφωνα με την Υπηρεσία Εθνικών Πάρκων, είναι το ψηλότερο μνημείο του συστήματος πάρκων, ψηλότερο από το Μνημείο Γουάσινγκτον (555 πόδια) και τεράστιο σε σχέση με την Ελευθερία (305 πόδια). Είναι λιγότερο από το μισό ψηλή από το ψηλότερο κτίριο των ΗΠΑ, τον Πύργο Γουίλις (πρώην Σιρς Τάουερ) στο Σικάγο (1.451 πόδια).
Με εισιτήριο, οι επισκέπτες μπορούν να ανεβάσουν με ασανσέρ στην κορυφή της Αψίδας και να απολαύσουν θέα έως 30 μίλια σε καθαρό ουρανό. Προς τη δύση βλέπουν το κέντρο του Σεντ Λουίς· προς την ανατολή, τον ποταμό Μισισσίπι και την Ιλίνοις. Ανοιχτό όλο το χρόνο, εκτός από μεγάλες γιορτές. Προσβάσιμο με δημόσια μεταφορές· οι διετατικοί αυτοκινητόδρομοι 44, 55, 64 και 70 συναντώνται ακριβώς κοντά στο Μνημείο.
Η Αψίδα είναι μόνο ένα αξιοθέατο στο Μνημείο. Το κτίριο φιλοξενεί το Παλαιό Δικαστήριο, όπου δύο από τις δίκες της περίφημης υπόθεσης Ντρετ Σκοτ για τη σκλαβιά έγιναν στη μέση του 19ου αιώνα. Υπάρχει επίσης το Μουσείο Δυτικής Επέκτασης, που μοιράζεται την ιστορία εκείνων που μετακόμισαν στη δύση τον 19ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Λεύις και Κλάρκ.