Το Κεντρικό Τερματικό στο Μπάφφαλλο, Νέα Υόρκη, άνοιξε τον Μάιο του 1929, μήνες πριν την έναρξη της Μεγάλης Κρίσης· οικονομικά δεν ανακτάληξε ποτέ. Οι Alfred T. Fellheimer και Steward Wagner σχεδίασαν το τερματικό σε στυλ Art Deco, με το τεράστιο για τότε ποσό των 14 εκατομμυρίων δολαρίων. Εγκαταλείφθηκε το 1979, το μεγαλύτερο μέρος του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο παραμένει, ελπίζοντας σε μια αναγέννηση, και η ποιότητα των υλικών που χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή αυτού του ορόσημου του Μπάφφαλλο παραμένει προφανής.
Το αρχικό καμπάς του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο περιλάμβανε ένα κύριο concourse, ένα τρένο concourse, έναν 17-ορόφιο πύργο γραφείων που ανεβαίνει 82,6 μέτρα ψηλά και κτίρια ταχυδρομείου και αποσκευών. Χάλυβδες κιορνοί ανήλθαν από μια υψωμένη πλατεία κατασκευασμένη από οπλισμένο σκυρόδεμα και χάλυβδες δοκούς. Ένα γρανίτε βάση εδαφίωσε ολόκληρο το site του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο. Τα θεμέλια χύθηκαν σε εναλλασσόμενες ζώνες ασβεστού και μόλιβδου· αυτά τα "πετρώματα δόνησης" εξυπηρέτησαν για να μονώσουν το εσωτερικό από τους δονήσεις των τρένων.
Το εξωτερικό του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο είχε γκρι τούβλο με λιθακικά accents. Χαρακτηριστικό του σχεδιασμού Art Deco, ο πύργος του τερματικού ανήλθεν με αναχωρήσεις κάθε λίγους όρους. Το οκτάγωνο διακοσμητικό λίθινο κορυφωμα του πύργου φωτιζόταν και ήταν ορατό περισσότερο από 16 χλμ μακριά. Υψηλά μεταλλικά παράθυρα casement και παράλληλα λίθινα insets έλκουν τα μάτια των επισκεπτών να ταξιδέψουν κατακόρυφα. Το κτίριο του τερματικού που flanκάρει τον πύργο. τεράστια καμαρωτά παράθυρα από παχύ διακοσμητικό γυαλί επέτρεψαν στο φως της φύσης να πλημμυρίσει το εσωτερικό του τερματικού.
Τεχνικά, τα εσωτερικά υλικά του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο ενίσχυσαν τις τεχνικές ηχομόνωσης της δομής. Δύο ίντσες φελλός έμοιαζαν κάτω από την πλακα σκυροδέματος του τερματικού. Πλακάκια απορρόφησης ήχου καλύπτουν τους τοίχους και τα ταβάνια της οικίας. Αισθητικά, τα εσωτερικά υλικά του τερματικού αντηχήσαν τον εξωτερικό του Art Deco. Το lobby του πύργου είχε βαθύ γκρι μάρμαρο Botticino στο πάτωμα και τους τοίχους. Ο δρόμος που συνδέει το lobby του πύργου με το τερματικό συνέχιζε την γκρι παλέτα, τελικά χαρίζοντας τόπο σε μπλε- και ελαιόχρωμα πλακάκια Guastavino. Το πάτωμα του τερματικού ήταν καλυμμένο με βαθιά ερυθρόχρωμα αποχρώσεις του τερραζό.
Περιμένονταν τεράστια πεζή κίνηση μέσω του Κεντρικού Τερματικού Μπάφφαλλο· το κύριο τερματικό ήταν τερστιοειδές με καμαρωτούς ταβάνους από πλίνθους. Χάλυβρα πλαισία και ροσταί διακόσμησαν τους σταθμούς εισιτηρίων. Πλίνθοι Botticino καλύψανε τις καウンτερ. Πατημένο μέταλλο σε τυπικά σχέδια Art Deco διακόσμησε τους τοίχους μαζί με terra-cotta inlays. Ένα τεράστιο ρολόι με τέσσερα πρόσωπα καθημένο πάνω από το stand πληροφοριών του τερματικού. Ένα μέταλλο και σκυρόδεμα αγάλμα με τίτλο "Πρόοδος" έστειχε έξω από το τερματικό. Πλατιές πεζοδρόμια από αποκαλυμμένο aggregate τρέχαν παράλληλα με τους δρόμους της πόλης.
