Το ερώτημα περιέχει μια γεωγραφική σύγχυση που αξίζει να διευκρινιστεί. Η Βραζιλία και η Κολομβία είναι πράγματι λατινοαμερικανικές δυνάμεις καφέ – αλλά η Αιθιοπία και η Κοτ ντιβουάρ είναι αфриκánicas χώρες, όχι λατινοαμερικανικές. Αυτή η διάκριση έχει σημασία γιατί η δυναμική τιμολόγησης του καφέ διαφέρει σημαντικά μεταξύ αυτών των περιοχών.
Οι κυρίαρχοι παραγωγοί καφέ της Λαтинικής Αμερικής περιλαμβάνουν:
Η Αιθιοπία (γέννηση του καφέ) και η Κοτ ντιβουάρ (κυρίως παραγωγός robusta) λειτουργούν σε διαφορετικά τμήματα αγοράς. Οι αραβικές ποιότητες κληρονομιάς της Αιθιοπίας διεκδικούν προιοντικές τιμές ειδικότητας, ενώ το robusta της Κοτ ντιβουάρ τρέφει τις αγορές soluble καφέ και εμπορικού blending.
Κανένα ενιαίο «σώμα» παραγωγογών χωρών δεν θέτει τιμές – το καφέ διαπραγματεύεται σε παγκόσμιες χρεμοκοπείες εμπορευμάτων (ICE Futures U.S. για αραβικά, LIFFE για robusta). Ωστόσο, ομάδες παραγωγών όπως ο Διεθνής Οργανισμός Καφέ (ICO) διευκολύνουν τον διαλογό μεταξύ εξαγωγέων και εισαγωγέων χωρών. Ιστορικές συμφωνίες όπως η Διεθνής Σύμβαση Καφέ περιείχαν μηχανισμούς εξαγωγικών ποσών, αλλά συνήλωσαν το 1989.
Σήμερα, οι τιμές αντανακλούν πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις μεταξύ μεγέθους σκόνης της Βραζιλίας, καιρικών συνθηκών της Κολομβίας, πολιτικής σταθερότητας της Αιθιοπίας, παραγωγής robusta του Βιετνάμ (το Βιετνάμ είναι στην πραγματικότητα ο #2 παγκόσμιος παραγωγός), νομισματικών κινήσεων και προληπτικών εμποριών.
Η κατανόηση της οικονομίας του καφέ απαιτεί την αναγνώριση του μοναδικού ρόλου κάθε προέλευσης αντί να ομαδοποιούνται γεωγραφικά διακριτοί παραγωγοί σε ψευδείς συμμαχίες.