Οι μέσες θερμοκρασίες αυξήθηκαν ~1°C από τη δεκαετία 1950, με προβλέψεις +2–3°C έως το 2100. Αυτό καύσιμη πιο συχνές και σοβαρές ξηρασίες, πλημμύρες, και καύσωνες, καταστρέφοντας την υετρόκαλλη γεωργία και τις υδροπορές.
Πάνω από 20% απώλεια δασών από το 1990 (1–2% ετησίως) οδηγεί σε φθορά εδάφους, απώλεια βιοποικιλότητας, αυξημένες εκπομπές CO₂, και μειωμένη πρόσβαση σε καθαρό νερό και άγρια τρόφιμα.
Περιορισμένοι υδρικοί πόροι αντιμετωπίζουν πίεση από αύξηση πληθυσμού, κλιματικές αλλαγές, και ρύπανση, υπονομεύοντας γεωργία, βιομηχανία, και οικιακή πρόσβαση σε ασφαλές νερό.
Αέρας, νερό, και έδαφος ρύπανση από μεταλλεία, βιομηχανία, και γεωργία προκαλούν αναπνευστικές ασθένειες, υδατικές ασθένειες, καρκίνο, και μειωμένη γεωργική παραγωγικότητα.
Πάνω από 70% του πληθυσμού ζει σε φτώχεια, επιδεινώνουσα την περιβαλλοντική υποβάθμιση (π.χ. κοπή ξύλων για καύσιμα) και περιορίζοντας την ικανότητα προσαρμογής ή επένδυσης σε βιώσιμες πρακτικές.
Η αντιμετώπιση αυτών των διασυνδεμένων ζητημάτων απαιτεί ολοκληρωμένες πολιτικές για προσαρμογή στο κλίμα, διατήρηση δασών, διαχείριση νερού, έλεγχο ρύπανσης, και εξάλειψη φτώχειας.
