Τα Διάταγμα Προώθησης Επιχειρήσεων Νιγηρίας (1972, 1977) — γνωστά ως Διάταγμα Εγχώριασης — καθορίζανε ελάχιστη εγχώρια συμμετοχή σε κρίσιμους κλάδους. Τρία βασικά κίνητρα οδήγησαν την πολιτική:
Μείωση εξάρτησης από ξένο κεφάλαιο, τεχνολογία και διαχείριση εξασφαλίζοντας ότι οι Νιγηριανοί κατέχουν και ελέγχουν στρατηγικές βιομηχανίες (τράπεζες, κατασκευές, πετρελαϊκές υπηρεσίες, εμπόριο).
Ανακατεύθυνση κερδών από ξένη εξαπόστευση σε εγχώρια δημιουργία πλούτου, επέκταση οικονομικής συμμετοχής και μείωση κοινωνικοοικονομικών διαστημάτων.
Αντιμετώπιση ανησυχιών ότι η ξένη κυριαρχία σε κρίσιμους κλάδους δημιούργησε οικονομικό σφίγγημα και πιθανή πολιτική παρέμβαση. Αύξηση εγχώριας απόφασης.
Αν και τα διατάγματα διευρύναν την εγχώρια ιδιοκτησία, οδήγησαν και σε φυγή κεφαλαίων, κενά διαχείρισης και διαφθορά. Πιο μεταγενέστερες μεταρρυθμίσεις (1990s) ελευθέρωσαν τους κανόνες ξένων επενδύσεων.
