Η Γάνα ελέγχευε το νότιο τέλος της εμπορικής διαδρομής χρυσού-αλατιού της Σαχάρας. Το αλάτι από το βορρά (Ταγκαζα) ανταλλάσσονταν με χρυσό από το νότο (Μπουρέ, Μπαμπούκ). Η αυτοκρατορία φορολογούσε κάθε καραβάνα, σωρεύοντας τεράστιο πλούτο.
Η κυριαρχία σε κλειδιά ερημικές διαδρομές επέτρεψε στη Γάνα να επιβάλει τέλη σε όλα τα αγαθά – υφάσματα, χαλκό, άλογα, δούλους – πλουτίζοντας περαιτέρω το κράτος.
Μουσαϊκοί έμποροι φέραν τον Ισλάμ, τον οποίο η ηγετική ελίτ υιοθέτησε για την εμπορική και διπλωματική του ωφέλεια, συνδέοντας τη Γάνα με τον ευρύτερο ισλαμικό κόσμο.
Η κεντρική μεσογειακή θέση της Ρώμης την έκανε κόμβο για σίτο (Αίγυπτος, Βόρεια Αφρική), ελαιόλαδο, κρασί, βαρύταμα (μέσω Ερυθράς Θάλασσας/Ινδίας), και πολυτελείς αγαθά (σίρικο, ηλεκτρον). Οι ρωμαϊκές εξαγωγές περιλάμβαναν κεραμικά, γυαλί και μεταλλουργικά.
Το εμπόριο τρέφε την αστικοποίηση, μια νομισματική οικονομία και εξειδικευμένη κατασκευαστική. Η Ρώμη γινόταν κέντρο χρηματοπιστωτικών, εμπορικών και βιομηχανικών δραστηριοτήτων.
Η επαφή με Έλληνες, Αιγυπτίους, Πέρσες και άλλους εισήγαγε νέες θρησκείες (Χριστιανισμός, Μιθραϊσμός), τεχνολογίες (κυδασμένο τσιμέντο, υδραγωγεία), και καλλιτεχνικά στυλ, δημιουργώντας έναν κοσμοπολίτικο πολιτισμό.
Και οι δύο αυτοκρατορίες εκμεταλλεύτηκαν τη γεωγραφική θέση για να μονοπολίσουν τη μακρινή εμπόρευση, μετατρέποντας τα εμπορικά έσοδα σε στρατιωτική δύναμη, διοικητική ικανότητα και πολιτιστική επιρροή.
