Μια μοναδική και ποικίλη ομάδα πριμάτων, τα λημύρια ζουν μόνο στη Μαδαγασκάρ και τα κοντινά νησιά Κομόρων. Αν και ασαφές πώς, ακριβώς, τα λημύρια έφτασαν στη Μαδαγασκάρ από την ηπειρωτική Αφρική, οι επιστήμονες πιστεύουν ότι ήρθαν μετά το διαχωρισμό της χερσαίας μάζας από την ηπειρωτική Αφρική. Είτε διασχίσαν επιπλέοντας βλάστηση είτε κάποια άλλη μορφή μεταφοράς, μόλις τα πρόγονα των λημύρων έφτασαν στη Μαδαγασκάρ, απομονώθηκαν από τον Ινδικό Ωκεανό. Πολύ όπως τα πουλιά του Ντάρβιν στις Γαλαπάγος, η απομόνωση ενθάρρυνε μια εκπληκτική ακτινοβολή ειδών λημύρων καθώς εξελίχθηκαν για να καλύψουν διάφορες οικολογικές γωνίες στα νησιά. Σήμερα, επιβιώνουν 88 είδη. Για ευκολότερη ταξινόμηση, οι επιστήμονες τα ομαδοποιούν σε μία από πέντε οικογένειες.
Γνωστά και ως αληθινά λημύρια, η οικογένεια Lemuridae περιλαμβάνει το πιο αναγνωρίσιμο είδος λημύρων, το δακτυλιδωτό λημύρι. Εύκολα αναγνωρίσιμα από τις llargές, μαλλιάρες, μαύρο-λευκές λωρίδες ουρές τους, πολλά δακτυλιδωτά λημύρια κατ'oίκουν τους ζωολογικούς κήπους του κόσμου. Χρησιμοποιούν τις ουρές τους για ισορροπία ενώ κινούνται μέσα στα δέντρα. Σε αντίθεση με μερικά είδη πιθήκων, όμως, τα λημύρια δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ουρές τους για χάσμα ή κράτημα. Για ένα δακτυλιδωτό λημύρι, αυτό δεν είναι πρόβλημα διότι, μοναδικά μεταξύ των λημύρων, περνάνε μεγάλο μέρος του χρόνου τους στο έδαφος όπου δεν υπάρχει κίνδυνος πτώσης. Στο έδαφος, αναζητούν τροφή όπως φρούτα και φύλλα. Τα δακτυλιδωτά λημύρια περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους σε ομάδες κυριαρχούμενες από μια άλφα θήλεια. Γνωστές ως θίασοι, αυτές οι ομάδες μερικές φορές περιλαμβάνουν έως και 30 λημύρια, αλλά συνήθως κρατούν περίπου 17.
Δυστυχώς, οι ίδιες τεχνικές καλλιέργειας σβήσιμος και καύσης που αναφέρονται συχνά με την καταστροφή των τροπικών δασών της Νότιας Αμερικής καθώς και καταστροφικές πρακτικές αποδέντρωσης απειλούν τα δάση που καλοκαίριζουν τα δακτυλιδωτά λημύρια. Η απώλεια αυτού του οικοτόπου τα έχει βάλει στη λίστα των απειλούμενων ειδών.
Τα μικρότερα των λημύρων ανήκουν σε αυτή την οικογένεια. Η αλήθεια, μετρώντας λιγότερο από 6,3 εκατοστά από το κεφάλι μέχρι την ουρά, το πυγμαίο λημύρι ποντίκι είναι το μικρότερο πριμάτης στον κόσμο, σύμφωνα με το National Geographic. Ζουν σε ομάδες έως 15 ατόμων, αυτά τα μικρόσκοπικα λημύρια περνάνε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής τους στα δέντρα, κοιμούνται τη μέρα και ξυπνάνε τη νύχτα για να κυνηγούν έντομα ή να αναζητούν φρούτα και φυτά. Έχουν την ικανότητα να αποθηκεύουν περιττό λίπος στα задνιά τους πόδια και ουρά, μια προσαρμογή ιδιαίτερα χρήσιμη όταν η τροφή είναι σπάνια. Τα λημύρια ποντίκια μπορούν να αποθηκεύσουν έως 35% του βάρους τους με αυτόν τον τρόπο, μεταβολίζοντάς το όταν η τροφή είναι δύσκολο να βρεθεί.
Αν και προστατευόμενα, πολλά μέλη της οικογένειας cheirogaleidae τελειώνουν σε καταivité για την εξωτική αγορά κατοικιδίων. Ωστόσο, η καταστροφή του ήδη περιορισμένου οικοτόπου τους απειλεί αυτά τα ήδη απειλούμενα λημύρια ακόμα περισσότερο.
Αυτή η οικογένεια αποτελείται από μια ομάδα λημύρων γνωστών ως αθλητικά λημύρια. Μοιράζονται πολλές χαρακτηριστικές με άλλες οικογένειες λημύρων όπως δάκτυλα χάσματος και μακρές, μαλλιάρες ουρές για βοήθεια στην ισορροπία στα δέντρα. Ένα ενδιαφέρον μέλος των megaladapidae είναι το νυφίτσιο αθλητικό λημύρι. Ζυγίζοντας περίπου 900 γραμμάρια, αυτά τα καφέ και γκρι λημύρια περνάνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους στα δέντρα όπως τα άλλα λημύρια. Η διατροφή τους αποτελείται κυρίως από φύλλα αν και τρώνε φρούτα και λουλούδια επίσης. Ενδιαφέροντα, τα νυφίτσια αθλητικά λημύρια χρησιμοποιούν μια μοναδική χωνευτική στρατηγική που βρίσκεται σε ζώα όπως τα κουνέλια. Τα λημύρια χρησιμοποιούν κεκοτρόπες για να απολύσουν κυτταρίνη στα φύλλα και να εξαγάγουν όλη την ενέργεια τροφής. Οι κεκοτρόπες φαίνονται να είναι κόπρανα, αλλά στην πραγματικότητα προέρχονται από μια ειδική περιοχή του χωνευτικού συστήματος που ονομάζεται κέκκος. Το λημύρι ξανακαταναλώνει τις κεκοτρόπες, και το σώμα του εξάγει τα υπόλοιπα θρεπτικά συστατικά. Αυτό που φαίνεται να είναι μια απηχητική συνήθεια στην πραγματικότητα只是 διευρύνει ένα γεύμα σε έναν οικοτόπο όπου η τροφή μπορεί να είναι σπάνια.
Κάποια λημύρια αυτής της οικογένειας είναι κρίσιμα απειλούμενα. Μια έκθεση 2008-2010 για την κατάσταση των πριμάτων παγκοσμίως προειδοποίησε ότι 100 άτομα μπορεί να είναι ό,τι απομένει από τον πληθυσμό του βορείου αθλητικού λημύρι στη Μαδαγασκάρ.
Τα μεγαλύτερα λημύρια ανήκουν σε αυτή την οικογένεια. Αν και τα απολίθωματα δίνουν απόδειξη για λημύρια μεγέθους γκορίλας, σήμερα τα μεγαλύτερα φτάνουν μόνο περίπου 1,2 μέτρα από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Μια μοναδική ομάδα λημύρων που ονομάζεται σιφακάδες ανήκουν επίσης στους indriidae. Ονομασμένα για τους χαρακτηριστικούς ήχους που κάνουν ενώ κινούνται μέσα στα δέντρα της Μαδαγασκάρ, τα σιφακάδες διακρίνουν τον εαυτό τους και με άλλο τρόπο. Ενώ τα περισσότερα λημύρια χρησιμοποιούν όλα τα τέσσερα άκρα για να κινούνται λεπτά μεταξύ των δέντρων, τα σιφακάδες βασίζονται μόνο στα εξαιρετικά δυνατά τους задνιά πόδια για να μετακινούνται. Είτε στα δέντρα όπου περνάνε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους είτε στο έδαφος, αυτά τα λημύρια παραμένουν ορθία, πηδώντας από μέρος σε μέρος. Εκπληκτικά, μερικές φορές καλύπτουν έως 9 μέτρα σε ένα μόνο άλμα. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μέθοδο μεταφοράς, τα σιφακάδες εκμεταλλεύονται τις ώρες μεταξύ ανατολής και δύσης του ήλιου για να αναζητούν ευρεία ποικιλία φυτικής ζωής, φτιάχνοντας φωλιά στα δέντρα μετά το σκοτάδι.
Ως άλλα είδη λημύρων, τα σιφακάδες είναι απειλούμενα. Η καταστροφή οικοτόπου και η αγορά για το κρέας τους αποτελούν τις μεγαλύτερες απειλές τους. Ωστόσο, αυτά τα τυχερά λημύρια έχουν μια ειδική μορφή προστασίας. Το τοπικό έθιμο στη Μαδαγασκάρ θεωρεί το κρέας των σιφακάδων τάμπου.
Η οικογένεια daubentoniidae έχει μόνο ένα παράξενο μέλος. τεράστια μάτια, μαλλιάρα ουρά μεγαλύτερη από το σώμα του και μια εμφάνιση «δάκτυλα στην πρίζα φώτισης» στη σούρτα του, το aye-aye φαίνεται αλλαχοθενές. Περνούν τη ζωή τους αποφεύγοντας το έδαφος, κινούμενα μέσα στα κορυφαία των δέντρων μόνο τη νύχτα. Αν και πολλά λημύρια καυχιούνται μοναδικές ικανότητες και προσαρμογές, το aye-aye μπορεί να είναι το πιο εξειδικευμένο. Εξοπλισμένο με αντιθέτως μεγάλους δάκτυλους ποδιών, επιτρέποντάς τους να κρεμούνται ανάποδα από κλάδους, και μακριά, λεπτές μέσες δάκτυλοι σε κάθε χέρι, πιστεύεται ότι τα aye-aye χρησιμοποιούν ηχοεντοπισμό, όπως τα νυχτερίδια, για να βρουν τα γεύματά τους. Καμία άλλη πριμάτης δεν χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο. Οι παράξενοι μέσοι δάκτυλοι είναι το κλειδί. Κρούνοντάς τους στους κορμούς των δέντρων και ακούγοντας, τα aye-aye εντοπίζουν λάρβακες εντόμων που ρυπαίνουν κάτω από την επιφάνεια. Ο δάκτυλος τότε μετατρέπεται σε εργαλείο για να ψαρέψει τα έντομα από τις τρύπες τους. Όταν κουράζουν από το τρώγωμα εντόμων, τα aye-aye χρησιμοποιούν επίσης τους δάκτυλους τους για να σκάβουν τα νόστιμα εσωτερικά των φρούτων.
Τα aye-aye δεν μοιράζονται την ίδια παραδοσιακή καλή τύχη με τα σιφακάδες. Η πραγματικότητα, το τοπικό έθιμο κρίνει αυτό το μοναδικό κίνημα ως σημάδι κακής τύχης. Συγκεκριμένα, πολλά aye-aye σκοτώνονται αμέσως που βλέπονται. Πρακτικές όπως αυτές, συνδυασμένες με την καταστροφή των δασών που ονομάζουν σπίτι, έχουν κάνει το aye-aye ένα κρίσιμα απειλούμενο είδος.
