Οι Αϊνού, ιθαγενείς της Χοκκαϊντό, ανέπτυξαν μοναδικό γεωργικό σύστημα προσαρμοσμένο στα δάση και το κλίμα του βορείου Ιαπωνίας, καθοδηγούμενο από σεβασμό στη φύση (καμούι).
Μικρά δάσος τμήματα καθαρίζονταν, κάγονταν (στρόβιλοι λιπάιναν), σπείρονταν για λίγα χρόνια, μετά αφήνονταν να αναπαυθούν 10–20 χρόνια για αναγέννηση. Μίμησε φυσικά κύκλους διαταραχής.
Απλοί κανάλια και σωλήνες βαμπού απέστρεφαν νερό ρευμάτων στα χωράφια. Κρίσιμο για καλοκαιρινές ξηρασίες.
Αλεούρι περιόδευε με φασόλια (αζωτοδέσμευση). Μικτό σπόρισμα μειώνει έντομα και εξουδένωση εδάφους.
Σκύλοι (κυνηγή, έλκηθρα), άλογα (μεταφορά), μερικά γουρούνια/κοτόπουλα. Καμία αγελάδα. Κυνηγή/αλιεία παρείχαν το πλείστο πρωτεΐνη.
Ιγιομαντέ (τελετή αρκούδας), προσφορές πρώτων καρπών, προσευχές στους Καμούι φωτιάς, νερού, βουνών. Η γεωργία ήταν ιερός διάλογος με τη γη.
Καταδυναστευμένη υπό πολιτικές αποσύνθεσης Μειτζι (1869+), η γεωργία Αϊνού αναζωογονείται τώρα ως πολιτιστική κληρονομιά και μοντέλο βιώσιμης βορειοεδαφικής γεωργίας.