Από τις σαβάνες της Ανατολικής Αφρικής στα λιβάδια της νότιας, οι αρκτοφάγοι έχουν εξελιχθεί σε ένα αξιοθαύμαστο εργαλείο επιβίωσης. Το όνομά τους, που προέρχεται από τα αφρικάνικα για «χοίρι της γης», υποδεικνύει την πιο προφανή προσαρμογή τους: ισχυρά πρόσθετα μέλη και οξεία, σκαλοειδή νύχια που τους επιτρέπουν να σκαπούν εκτεταμένα συστήματα φωλιάς και να ρήξουν σκληρούς τερμιτικούς λόφους. Αλλά η σκαπός είναι μόνο η αρχή.
Η εκτεταμένη μύτη του αρκτοφαγού στεγάζει ένα ευφυές οσφρητικό σύστημα ικανό να ανιχνεύει kolonies εναλλόγων υπόγεια. Μόλις εντοπιστούν, μια κολλώδης, ραφίδωτη γλώσσα —έως 30 εκατοστόμετρα μακρά— σαρώνει γρήγορα σε στενούς σωλήνες, εξάγοντας χιλιάδες τερμίτες και μυρμήγκια σε μια βραδιά. Ένα μυϊκό, σακκοειδές στομάχι στη συνέχεια ζυμώνει αυτή τη βιομάζα εναλλόγων, μεγιστοποιώντας την εξαγωγή θρεπτικών συστατικών από μια διατροφή που θα άφηνε τα περισσότερα θηλαστικά υποθρεπτικά.
Η νυχτερινή δραστηριότητα προστατεύει τους αρκτοφάγους από τη ζέστη της ημέρας και τους хищνοίς. Η σπάρτα τρίχα και τα μεγάλα αυτιά διευκολύνουν την απόκριση θερμότητας, ενώ το παχύ, ανθεκτικό δέρμα προστατεύει από τσίμπηματα εναλλόγων και την απόκλιση διαστρεβλωμένου хищного. Οι μονάχοι συνήθειες μειώνουν τον ανταγωνισμό για τα σκορπισμένα τρόφιμα, αν και κάθε άτομο διατηρεί ένα δίκτυο φωλιών για καταφύγιο.
Αυτές οι συνδυασμένες προσαρμογές —μορφολογικές, φυσιολογικές και συμπεριφορικές— έχουν κάνει τον αρκτοφάγο ένα από τα πιο διακριτικά και ανθεκτικά εντомоφάγα της Αφρικής, κατοικίζοντας βιότοπα από ανοιχτά πεδιάδα έως όρια δασών σε όλη την ηπείρο.
