Αντιθέτως στις αφηγήσεις ερημώδευσης, η Σαχάρα—η μεγαλύτερη καύσιμη έρημα του κόσμου καλύπτουσα 9,2 εκατ. τετρ. χλμ² στη Βόρεια Αφρική—αποσύρεται στην νότια της όριο. Δορυφορικές αναλύσεις βλάστησης από τη δεκαετία του 1980 αποκαλύπτουν συνεπή τάση "πρασίνισμας" παράλληλα με τη ζώνη μετάβασης Σαχέλ, με βλάστηση που προχωρά βορειά σε προηγουμένως γυμνά ευρήματα.
Αυτό το αντίθετου φαινόμενο πηγάζει από αυξημένη βροχόπτωση στον Σαχέλ, συνδεδεμένη με θερμότερες επιφανείες θερμότητας θαλάσσης στη Μεσόγειο και τον τροπικό Ατλαντικό που ενισχύουν τη μεταφορά υγρασίας. Κλιματικά μοντέλα υποδεικνύουν ότι η Δυτική Αφρικανική Μονσούνα ενισχύεται και μετατοπίζεται βορειά. Η γόνιμα CO₂ μπορεί επίσης να ενισχύσει την απόδοση νερού των φυτών, επιτρέποντας στη βλάστηση να επιβιώσει σε ξηρότερα συνθήκες.
Ωστόσο, αυτό το "πρασίνισμα" είναι πολύπλοκο και ανώμαλο. Ορισμένες περιοχές βιώνουν αυξημένη ξυλίνη κάλυψη (θάμνοι/δέντρα) αντί για λιβάδια, αλλάζοντας οικοσυστήματα και νομαδικές διαβιώσεις. Τα βόρεια περιθώρια της Σαχάρας μπορεί να εξακολουθούν να επεκτείνονται λόγω διαφορετικών κλιματικών οχημάτων. Το καθαρό αποτέλεσμα παραμένει επιστημονικά διαμαχόμενo, αλλά η αποχώρηση της νότιας Σαχάρας αμφισβητεί απλοποιημένες αφηγήσεις "επεκτάσεως ερήμου" και υπογραμμίζει τις περιφερειακά μεταβλητές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής στις ξηρές ζώνες.
