Οι ιθαγενείς πληθυσμοί έχουν αναπτύξει εκπληκτικές στρατηγικές για να ευδοκιμήσουν στις σκληρές συνθήκες της Σαχάρας μέσα σε αιώνες:
Η μετακίνηση με την κτηνοτροφία για να βρουν νερό και βότανο επιτρέπει την αξιοποίηση σκορπιών, σπανίων πόρων.
Τα παραδοσιακά σπίτια χρησιμοποιούν λάσπη, πέτρα και ζώα δέρματα για μόνωση. Οι νομάδες χρησιμοποιούν φορητά τέντα από ζώα δέρματα ή υφαντά υλικά.
Σύλληψη υετοστάτων, αξιοποίηση υπόγειων υδροφορέων, κατασκευή φραγμάτων και διαχείριση συστημάτων άρδευσης.
Καλλιέργεια φοινίκων, κραμαλιερίου, κριθαριού και σοργού – φυτών που ανέχονται την ξηρασία και την καύσωνα.
Καμήλοι, αίγες και πρόβατα παρέχουν τροφή, μεταφορά και γάλα· είναι προσαρμοσμένα στη σπάνια βλάστηση και τις μακρές πορείες χωρίς νερό.
Οι διασαχαριανοί καραβάν-δρομοί διευκόλυναν την ανταλλαγή αλάτι, φοινίκων, υφασμάτων και κτηνοτροφικών, συνδέοντας περιοχές πολιτισμικά και οικονομικά.
Χαλαρά, ελαφριά ρούχα από βαμβάκι ή μαλλί προστατεύουν από ήλιο, άμμο και καύσωνα, παρέχοντας αερισμό.
Κοινωνικές δομές, τελετουργίες, μουσική και αφηγήσεις αντικατοπτρίζουν τρόπο ζωής σχήματισμένο από το ερημικό περιβάλλον.
Αυτές οι προσαρμογές αποδεικνύουν την εξειδίκευση και την ανθεκτικότητα των κατοίκων της Σαχάρας.
