Η ανθρώπινη εγκατάσταση στο Μαρόκο εκτείνεται πάνω από 300.000 χρόνια. Κύριοι độngτες έλκυσαν διαδοχικές κινήσεις — από παλαιολιθικούς κυνηγούς έως φοινικικούς εμπόρους, ρωμαϊκούς αποίκους, αραβικούς κατακτητές, και ευρωπαϊκούς αποίκους.
Παραλιακές πεδιάδες (Γκαρμπ, Σαουϊα, Ντουκκάλα) και κοιλάδες ποταμών (Σεμπού, Μουλουγιά, Ουμ Ερ-Ρμπία) προσφέρουν καλλιεργήσιμη γη, αξιόπιστη βροχόπτωση, και υφαιστικό νερό. Πρώιμες γεωργοί καλλιέργησαν σιτηρά, ελιές, σταφύλια· κτηνοτρόφοι βόσκησαν ποίμνια στις ατλαντικές πλάγιες.
Το Μαρόκο βρίσκεται στο Στενό της Ζιβραλτάρ — η μόνη φυσική πύλη μεταξύ Μεσογείου και Ατλαντικού. Οι λιμάνες του (Ταγιέ, Λαραχ, Σαλέ, Σάφι, Αγκαντίρ) συνδέουν:
Τα Αντιατλαντικά και Υψηλά Άτλαντικά κρατούν χαλκό, μολύβδο, ασήμι, ψευδάργυρο, κόμπαλτο, χρυσό, και φωσφάτη (π μεγαλύτερες αποθέσεις κόσμου στα Κουριμπγά). Αρχαία ορυχεία στα Τζμπελ Αουάμ, Ταμντρόστ· μεσαιωνικά ορυχεία τρέφουν μεσογειακές οικονομίες.
Μεσογειακή ακτή (ήπιος, υγρός χειμώνας· ζεστός, ξηρός καλοκαίρι) → γεωργία, εγκατάσταση.
Άτλαντικα Βουνά (κρύα, χιονισμένα) → καλοκαιρινά λιβάδια, άμυνα, πύργοι νερού.
Περιφέρεια Σαχάρας (οάσεις, φοινίκια) → σταθμοί καραβάν, εμπόριο φοινίκων.
Κάθε κίνηση αφήνει στίγματα:
Αυτή η στρωματική κληρονομιά κάνει το Μαρόκο διασταυρώσεις πολιτισμών — Αφρικανικό, Αραβικό, Μεσογειακό, και Ευρωπαϊκό ταυτόχρονα.