Ο Εμίρ Αμπντελκάντερ (1808–1883) στέκεται ως η πιο σεβασμένη ιστορική φιγούρα της Αλγερίας — ένας σοφός-πολεμιστής που ενώσα φυλές, αντέστη στην γαλλική αποικιοποίηση με ξεχωριστή δεξιότητα, και κέρδισε παγκόσμια إعجاب για την χιβαλερία και την πολιτική του εξελίξεις.
Γεννημένος στη Μασκάρα από μια ηγετική θρησκευτική οικογένεια, ο Αμπντελκάντερ λάβε κλασική ισλαμική εκπαίδευση. Το 1832, φυλετικοί ηγέτες τον εξέλεξαν Εμίρ αλ-Μουμινίν (Ηγέτης των Πιστού) να ηγηθεί της αντίστασης κατά της γαλλικής εισβολής που ξεκίνησε το 1830. Για 15 χρόνια, χτύπησε ένα συνοδικό κράτος στη δυτική και κεντρική Αλγερία, διοικώντας δικαιοσύνη, συλλέγοντας φόρους, και χτίζοντας οπλοστάσια.
Ο Αμπντελκάντερ εξοικειώθηκε με τον γουερριλiero πόλεμο — χρησιμοποιώντας κινετικότητα, γνώση εδάφους, και φυλετικές δικτύους για να ενοχλεί τις γαλλικές γραμμές εφοδιασμού και να αποφεύγει αποφασιστικές μάχες. Προκάλεσε σοβαρά απώλειες στον στρατό της Ευρώπης, αναγκάζοντας τη Γαλλία να αναθέσει πάνω από 100.000 στρατιώτες. Η τακτική του ελαστικότητα μεταβαινε μεταξύ συμβατικών αντιμετωπίσεων και ασύμμετρων τακτικών όπως απαιτούνταν.
Διαπραγμάτευσε συμφωνίες (Συμφωνία της Ταφνά, 1837) αναγνωρίζοντας την κυριαρχία του στη εσωτερική Αλγερία, ασφάλισε συμμαχίες με μαρκοκινέζους και τουνησινούς ηγέτες, και αντιστοιχίζονταν με ευρωπαϊκές δυνάμεις. Μετά την παράδοση του το 1847 (υπόσχεση εξορία στη Μέση Ανατολή), φυλακίστηκε στη Γαλλία μέχρι το 1852, όταν ο Ναπολέον III τον απελευθέρωσε.
Ο Αμπντελκάντερ έγινε η ψυχή της αλγερινικής εθνικότητας — ξεπερνώντας φυλετικές, περιφερειακές, και ταξικές διενέξεις. Η μεγαλόψυχιά του στους αιχμαλώτους, η προστασία Χριστιανών κατά τις σφαγές του Δαμασκό το 1860, και οι πνευματικές ανταλλαγές με φιγούρες όπως ο Βίκτορ Υγκό, Αλεξάντερ Ντουμάς, και Γουίλφριντ Σκόουν Μπλαντ τον έκαναν παγκόσμια ηθική εξουσία.
Το μείγμα πνευματικού βάθους, στρατιωτικής γένιασης, διπλωματικής λεπτομέρειας και αμετάβλητης ηθικής του κάνει τον Αμπντελκάντερ όχι μόνο αλγερινικό ήρωα, αλλά αιώνιο παράδειγμα αρχηγοποιημένου ηγεμονίας.
