Η εξαιρετική βιοποικιλότητα της Μαδαγασκάρης την καθιστά παγκόσμια προτεραιότητα διατήρησης — ωστόσο η παράνομη κυνήγηση συνεχίζει να απειλεί πολλά από τα μοναδικά της είδη. Παρά τις νομικές προστασίες, μια σειρά ζώων κυνηγάται για φαγητό, έσοδο ή πολιτισμικές πρακτικές, βάζοντας τεράστια πίεση σε οικοσυστήματα που δεν υπάρχουν πουθενά αλλού στη Γη.
Οι λημούρες, οι εμβληματικοί πριμάτες της Μαδαγασκάρης, είναι μεταξύ των πιο ευάλωτων. Είδη όπως ο ερυθρόκοιλος λημούρας και ο στεφανωμένος σιφάκς κυνηγούνται παράνομα για κρέας αγριαγριού και γούνα, ακόμα και εντός προστατευόμενων περιοχών. Με περισσότερες από 100 ειδών λημούρων — πολλοί ήδη בס κινδύνου — κάθε απώλεια επιταχύνει την κρίση εξαφάνισης του νησιού.
Οι τένρεκες, ακανθόδερμα εντόμофaga ενδημικά στη Μαδαγασκάρη, κυνηγούνται ευρέως για πρωτεΐνη. Οι νυχτερινές τους συνήθειες και η αναζήτηση τροφής στο δάσος τους κάνουν εύκολο στόχο για υποβιβαστικούς κυνηγούς.
Πουλιά κυνηγήσιμα όπως περδικά, φραγκολίνες και υδρατικά πτηνά κυνηγούνται τόσο για φαγητό όσο και για αθλητισμό. Ερπετά — συμπεριλαμβανομένων φιδιών και σαύρων — λαμβάνονται για κρέας και δέρματα, ενώ βάτραχοι καταναλώνονται από حين σε حين ως πηγή πρωτεΐνης.
Η Μαδαγασκάρη έχει αυστηρούς κανονισμούς κυνηγéticos, συμπεριλαμβανομένων απαιτήσεων άδειας και εποχιακών απαγορεύσεων. Προστατευόμενα είδη είναι νόμιμα απροσάρμοστα. Ωστόσο, η εφαρμογή παραμένει αδύναμη σε απομακρυσμένες περιοχές, και η φτώχεια οδηγεί σε συνεχιζόμενη λῃστεία. Ομάδες διατήρησης τονίζουν τη διαχείριση βασισμένη στην κοινότητα, εναλλακτικές βιομηχανίες και αυστηρότερη εφαρμογή νόμου για να περιορίσουν το εμπόριο.
Η διατήρηση της φυσικής κληρονομιάς της Μαδαγασκάρης απαιτεί ισορροπία μεταξύ ανθρώπινων αναγκών και οικολογικών ορίων — ένα χάλλενγ τόσο πολύπλοκο όσο η εξελικτική ιστορία του νησιού.