Βρίσκοντας νότια της Ινδο-Γαγγητικής πεδιάδας, το δασώδες οροπέδιο Deccan αποτελεί το 43 τοις εκατό της έκτασης της Ινδίας. Οι επιστήμονες από την Γεωλογική Επισκόπηση της Ινδίας ανακάλυψαν μεγάλες ποσότητες απολιθωμένων αυγών δεινοσαύρων στην περιοχή, οι οποίοι δείχνουν ότι το οροπέδιο ήταν δημοφιλής βιότοπος για ποικίλη σειρά δεινοσαύρων πριν από 65 εκατομμύρια χρόνια, πριν εξαφανιστούν από τον ηφαιστειακισμό Deccan.
Κατά την εποχή Mesozoic, η Ινδία και η Μαδαγασκάρη היו ενώμένες, αν και σήμερα βρίσκονται μακριά η μια από την άλλη. Αυτό εξηγεί τους τύπους fauna δεινοσαύρων που ήταν κοινά και στα δύο και διαφορετικά από αυτά που βρίσκονται στη υπόλοιπη Ασία και Αφρική. Αυτά περιλάμβαναν τον ραζασαύρο, τον ιντοσαύρο, τον ματζουγκασαύρο, τον ιντοσούχο και τον ραχονάβις.
Ο Rajasaurus narmadensis, πιο γνωστός ως ο βασιλικός δεινόσαυρος από το Narmada, αναγνώρισε από παλαιοντολόγους όταν ανακαλύφθηκαν οστά του είδους κατά μια ανασκαφή το 1983 στην περιοχή της κοιλάδας Narmada. Τον περιέγραψαν ως δεινόσαυρο μήκους 7,5-9 μέτρων, παχύσαρκο και сарκοφάγο. Οι εξετάσεις κατακερματισμών κρανίου δείχνουν ότι είχε και κέρας. Διανυσματικά τα οστά, ο ραζασαύρος υπήρξε στο τέλος της εποχής Cretaceous, πριν από 63 εκατομμύρια χρόνια.
Ο Indosaurus matleyi, γνωστός ως το ινδικό σαύρα, είναι ένα άλλο είδος που υπήρξε στην τέλη της εποχής Cretaceous. Αναγνώρισε πρώτα από γερμανούς παλαιοντολόγους Friedrich Von Heune και Charles Matley τη δεκαετία του 1930, και το όνομά του είναι παράγωγη του Matley. Το сарκοφάγο ζώο zou ağır περίπου 680 kg, αλλά λίγα έχουν βρεθεί για να καθορίσουν το ύψος ή το μήκος του.
Επίσης στην περιοχή αυτή στο τέλος της περιόδου Cretaceous ήταν ο Majungasaurus, ή το σαύρα Mahajanga, ένα διπόδιο хищίδι με βραχύ ρινάρι. Ήταν περίπου 7,6 μέτρα μήκους και zou ağır περικυκλώσει 1.130 kg. Πολλά καλά διατηρημένα παραδείγματα αυτού του είδους έχουν ανασκαφεί, αν και ήταν ο γαλλός παλαιοντολόγος Charles Depéret που τον αναγνώρισε πρώτα το 1896.
Ο Rahonavis είναι ένα πουλιόμορφο δεινόσαυρο από την τέλη της εποχής Cretaceous. Ένα μικρό хищίδι μήκους μόλις 0,6-0,9 μέτρων, besaß το υψωμένο δαχτυλίδι σαρκοφαγίας στο δεύτερο δάχτυλο, το οποίο είναι χαρακτηριστικό των βελοκιραπτόρων. Οι πρώτοι απολιθωμένοι υπόλειψεις του ραχονάβις ανακαλύφθηκαν το 1995. Δεν έχει επιβεβαιωθεί βεβαίως αν το ζώο kunne πετάξει.
