Ενώ η Ιαπωνία είναι γνωστή για την τήρηση παραδόσεων, είναι σπάνιο να βλέπετε καθημερινές υπενθυμίσεις της παλιάς Ιαπωνίας στις περισσότερες πόλεις. Μια εξαίρεση είναι η πόλη Κιότο στο νησί Χονσού, όπου ο σύγχρονος κόσμος έχει αναμιγεί αρμονικά με την μακρά παράδοση. Τα Ματσιά, τα παλιού στυλ σπίτια, εξακολουθούν να στέκονται, οι γέισα — ή γέικο όπως ονομάζονται στην Κιότο — εξακολουθούν να τρέχουν ήσυχα στα πίσω σοκάκια, και τα ντόπια επαγγέλματα χειροτεχνίας όπως το ψαροέμπορο εξακολουθούν να ασκούνται. Ίσως αυτή η αφοσίωση στους πολιτισμικούς συνθηκισμούς είναι ο λόγος που οι επισκέπτες πρακτικά περνάνε πάνω από τους πολλοὺς ναούς και τους Σιντοϊστές ναούς της Κιότο.
Ο αρχικός σκοπός του Ναού Κινκακούτζι ήταν ως κατοικία για τον συνταξιοδοτημένο σογούν Ασικάγκα Γιόσιμιτσού στα τέλη 1300. Μετατράπηκε σε Ζεν ναός επί του θανάτου του ευγενούς. Διάσημος για το εξωτερικό χρυσό φύλλο του — διπλάσια φωτεινό από την αντανάκλαση του ναού στο «καθρέφτη λιμνού» στους πόδες του — ο Ναός Κινκακούτζι είναι γνωστός ως ο Χρυσός Παβίλλον. Το 1950, ένας νέος μοναχός έγινε εμμονικός με τον ναό και τον κάψε στο έδαφος. Ο ναός ανακτιστηκε ακριβώς, αλλά με επιπλέον χρυσή φύλλο στα κάτω όροφα. Επειδή είναι εξαιρετικά δημοφιλής προορισμός τόσο για ξένους όσο και για Ιάπωνες, είναι πιθανό να είναι υπερπληθυσμένος οποιαδήποτε από τις 365 μέρες που είναι ανοιχτός.
Χτισμένος από τον σογούν Γιόσιμιτσού ως αναχώρηση από τον εμφύλιο πόλεμο στα τέλη 1300, ο Ασημένιος Παβίλλον — ακριβώς όπως το άλλο μεταλλικό σπίτι του Γιόσιμιτσού — ήταν προορισμένο να καλυφθεί με μεταλλικό φύλλο. Δυστυχώς, ο Γιόσιμιτσού πέθανε πριν γίνει το ασημένιο φύλλο, και ο Γκινκακούτζι μετατράπηκε σε ναός. Τα εδάφη του περιέχουν λευκή άμμο μνημονικά ραβρισμένη σε κώνοι και ψηλά πεύκα. Όπως ο Χρυσός Παβίλλον, αυτός είναι ένας από τους πιο επισκεπτόμενους ναούς της Κιότο και μπορεί να είναι υπερπληθυσμένος στις ώρες αιχμής.
Κατασκευασμένος στα τέλη 1200 ως βίλα αναχώρησης, ο Ναός Ναντζεντζι τώρα υπηρετεί ως βάση για το Σχολείο Ρινζάι του Ζεν. Ενώ ο κύριος ναός, οι κήποι και οι πανοραμικές θέας της πόλης του Ναντζεντζι είναι στον πολύ βαδισμένο τουριστικό δρόμο, μικρότεροι υποναοί που διαστέλλουν τα εδάφη συχνά αγνοούνται. Λόγω αυτού, είναι δυνατόν να βρείτε τον δικό σας «ιδιωτικό» ναό για τη μέρα, ή τουλάχιστον για την ώρα, όπου μπορείτε να καθίσετε και να αναλογίζεστε. Καταστροφή από τον 15ο αιώνα εμφύλιο πόλεμο της Ιαπωνίας σημαίνει ότι τα περισσότερα από τα παρόντα κτίρια χρονολογούνται μόνο από τον 17ο αιώνα. Βεβαιωθείτε να κάνετε χρόνο να πιάσετε ένα φλυτζάνι ζεστό τσάι στον Κήπο Αλπιστικού Τίγρη, όπου μπορείτε να πιείτε δίπλα σε καταρράκτες και άψογα, κλαδευμένα φυτώματα.
Γνωστός περισσότερο για τον μοναδικό του 15ου αιώνα κήπο βράχων, μια επίσκεψη στο Ριοάντζι είναι λίγο αντίφαση. Ενώ τουρίστες ομαδεύουν στον κήπο βράχων και άμμου για να θαυμάσουν το σχέδιο του για ηρεμία, η παρουσία τους δημιουργεί υπερπληθυσμό, οπότε μειώνει την ικανότητα να συζητάτε. Αν και οι πολλοί βράχοι φαίνονται να είναι meticulously τοποθετημένοι μέσα στη θάλασσα της άμμου, ο σχεδιαστής — που παραμένει άγνωστος μέχρι σήμερα — δεν έδωσε καμία εξήγηση για την τοποθέτησή τους. Ο Ναός Ριοάντζι είναι σπίτι του καλύτερου οπτικού παραδείγματος της Ιαπωνίας των αρχών Ζεν διαλογισμού μέσω του χίρι-νάβα του ναού, επίπεδες κήποι χωρίς λόφους ή λίμνες.
