Το αστικό τοπίο της Κεντρικής Ασίας ορίζεται από ένα χούφτα μεγάλων πόλεων (Τασεκέντ, Αλμάτι, Ασγκαμπάτ, Μπισκέκ, Ντουσανμπέ) και όχι από πυκνούς συμπλεγματωμένους μεγαπόλεις. Τέσσερις αλληλένδετοι παράγοντες εξηγούν αυτό:
Η περιοχή κυριαρχείται από τις ερημούς Κυζυλούκουλ και Καράκουμ, τα βουνά Τιέν Σαν και Πάμιρ και τη συρρικνωμένη Θάλασσα Αράλ. Οι αροτέραι γης και το νερό συγκεντρώνονται σε στενές ποταμιακές κοιλάδες (Συρ Νταργιά, Αμου Νταργιά) και πρόσβλεψη, περιορίζοντας τα μέρη όπου μεγάλοι πληθυσμοί μπορούν να εγκατασταθούν βιώσιμα.
Αιώνες νομαδικών εισβολών, μετατοπίσεων εμπορικών οδών Ιπποτού, ρωσικής κατάκτησης, σοβιετικής αναγκασμένης συλλογικότητας και μετά-αποκοινωτικών συνόρων διεγείρουν οργανική αστική ανάπτυξη. Οι πόλεις ήταν συχνά διοικητικά/στρατιωτικά προκλήματα και όχι εμπορικά κέντρα.
Πλούσια σε υδρογονάνθρακες (Καζακστάν, Τουρκμενιστάν) και μεταλλεύματα, αυτά βρίσκονται συχνά σε απομακρυσμένες περιοχές, δημιουργώντας «πόλεις-εταιρείες» αντί για ποικιλόμορφες μεγαπόλεις. Η απουσία πλοήσιμων ποταμών εμποδίζει τη φθηνή μαζική μεταφορά που απαιτείται για μεγα-βιομηχανικές πόλεις.
Παραδοσιακή ημι-νομαδική νομαδική ασχολία αξιολόγησε την κινητικότητα πάνω από τη μόνιμη εγκατάσταση. Η σοβιετική αστικοποίηση ήταν επάνω-κάτω και βιομηχανικά εστιασμένη. Μετά το 1991, η μετανάστευση αγροτικού-σε-αστικό έχει επιταχυνθεί, αλλά από χαμηλή βάση.
Η αστικοποίηση αυξάνεται, αλλά το γεωγραφικό πρότυπο ευνοεί ένα δίκτυο μεσαίων περιφερειακών πρωτευουσών παρά λίγες μεγα-αggλομεράσεις.
