Τα διαλυμένα άλατα της θαλάσσιας προέρχονται από δύο κύριες γεωλογικές διαδικασίες:
Σε μεσοωκεανιακές φάσεις, η θαλάσσια υδατική περικολαπάει κάτω μέσω διαθραυμένου κρούστη, θερμαίνεται από μάγμα, και αντιδρά με τον βασάλτη. Αυτό απολιπάνει μετάλλα και μεταλλεύματα (συμπεριλαμβανομένων νατρίου, χλωρίου, μαγνήσιου, θείου) από την πέτρα. Το υπερθερμαινόμενο, μεταλλεύματα-πλούσιο ριπόν απελευθερώνεται πάλι στον ωκεανό, συμβάλλοντας διαλυμένα άλατα.
Το νερό βροχής (ελαφρώς οξύ από CO₂) διαβρώνει πυριτικούς και καρβονικούς βράχους στην ηπειρωτική χέρσο. Οι ποταμοί μεταφέρουν τα διαλυμένα ιόντα—νάτριο, ασβέστιο, μαγνήσιο, κάλιο, χλώριο, θείο, βιοκαρβονάτη—στη θάλασσα. Με γεωλογικούς καιρούς, αυτή η συνεχής ροή χτίζει την ωκεανική αλινότητα.
Πρόσθετες δευτερεύουσες πηγές περιλαμβάνουν ηφαιστιακές εκπομπές, ατμοσφαιρική κατάθεση, και διάλυση υφαλικών ιζημάτων. Η ισορροπία εισόδου και αφαίρεσης (π.χ. σχηματισμός εξατισμών, βιολογική απορρόφησης) διατηρεί σχετικά σταθερή αλινότητα (~35 γρ/kg).
