Καλύπτοντας 71% της επιφάνειας της Γης, ο παγκόσμιος ωκεανός είναι η πρωταρχική σωρού μεταφοράς ύλης και ενέργειας του πλανήτη, ρυθμίζοντας το κλίμα, υποστηρίζοντας τα οικοσυστήματα και επιτρέποντας το ανθρώπινο εμπόριο.
Οι ποταμοί κατακερματίζουν ~20 δισεκατομμύρια τόνους ιλύων ετησίως στις ακτογραμμές. Οι ωκεανικές ροές, τα κύματα και οι αμμουδιές αναδιανέμουν αυτό το υλικό—χτίζοντας δέλτα, παραλίες, νησί φραγμά και ηπειρωτικές φάστρες· θάβτοντας οργανικό άνθρακα· και διαμορφώνοντας ακτογραμμές σε γεωλογική κλίμακα.
Άζωτο, φώσφορος, σίδηρος και πυρίτιο κυκλώνουν στον ωκεανό μέσω:
Πλαστικά, πετρέλαιο, βαρέα μέταλλα, μόνιμα οργανικά ρύπανα (POPs) και ραδιενεργά στοιχεία εισέρχονται μέσω ποταμών, ατμόσφαιρας και άμεσης απόρριψης. Οι ροές συγκροτούν τα στο γύρους (βρομιάρικες ζώνες), ιλύα και βiota, με παγκόσμιες οικολογικές συνέπειες.
Η ωκεανική ενέργεια (κύματα, αμμουδιές, ροές, θερμική διαφορά, αλυσοκένωση) θα μπορούσε θεωρητικά να καλύψει >4x την τρέχουσα παγκόσμια ζήτηση ηλεκτρικής ενέργειας. Η εμπορική ανάπτυξη αυξάνεται αλλά αντιμετωπίζει προκλήσεις κόστους, ανθεκτικότητας και περιβάλλοντος.
Ο ωκεανός δεν είναι παθητική λεκάνη αλλά δυναμική, πλανητική κλίμακα μηχανή που μετακινεί ύλη και ενέργεια σε κλίμακες από χιλιοστά έως χιλιάδες χιλιόμετρα, υποστηρίζοντας τη ζωή και το κλίμα. Η κατανόηση και προστασία αυτών των διαδικασιών μεταφοράς είναι κεντρική για τη διαχείριση της Γης.