Στην δεκαετία 1600, τα ποτάμια δεν ήταν απλώς τοπίο—ήταν το κυκλοφοριακό σύστημα της ευρωπαϊκής αποικιοκρίσεως στη Βόρεια Αμερική. Τα Τζέιμς, Χάτσον, Ντελάγουερ, Κονέκτικατ, Ποτομάκ, και Σαβάνα ποτάμια καθόρισαν πού οι αποικίες επιβίωναν, πώς κέρδισαν, και μέχρι πού έφτασαν.
Δεν υπήρχαν δρόμοι. Τα ποτάμια κινούσαν ανθρώπους, καπνό, ξύλο, γούνια, και βιομηχανικά προϊόντα. Το Χάτσον συνδέει τη Νέα Αμστέρδαμ (NYC) με την Κοιλáda Μοχάουκ και τις Grandes Lacs μέσω του Ποταμού Μοχάουκ. Το Τζέιμς εξυπηρετεί το τσιγάρο της Τζέιμςταουν. Το Ντελάγουερ τρέφει την άνοδο της Φιλαδέλφειας.
Καθαρό νερό ποτού, άρδευση καλλιεργειών, και αφθονία πρωτεϊνών (σαλάκια, σαρδέλα, στουργόνι, αχιβάδες, υδρόπτηνα) έκαναν τις ποταμιακές τοποθεσίες επιβιώσιμες. Οι εαρινές ανόδου ήταν εποχιακά πλεονεκτήματα.
Χένρι Χάτσον (1609), Σαμουέλ ντε Σαμπλέν (1609), και Τζον Σμιθ (1608) χρησιμοποίησαν ποτάμια ως αισθητήρια στο ηπειρωτικό, χαρτογραφώντας φυλές και πόρους.
Ποτάμια περιβάλλουν αποικίες, δυσκολεύοντας χερσαίες επιθέσεις. Παλισάδες + ποτάμι = ισχυρή θέση (π.χ., Τζέιμςταουν, Φορτ Όρενγκ/Άλμπани).
Ποταμιακές χωριά (Παουατάν, Λενάπε, Μοχάουκ, Γουαμπανόαγκ) γίνονταν εμπορικά κέντρα—καλόγερος για κατσαρολάκια, γουαμπούμ για χάλυβα. Αλλά γίνονταν και φωτίες σύγκρουσης καθώς η αποικιοκρίση έντονες.
Συνοπτικά: Καμία ποτάμια, καμία εφικτή αποικία. Το δενδρικό δίκτυο ποταμών της Ανατολικής Ακτής ήταν η υποδομή που έκανε εφικτή τη στήριξη της δεκαετίας 1600.