Η φράση "περπάτημα πάνω στο νερό" προερχόμενα στα ευαγγέλια της Καινής Διαθήκης, όπου ο Ιησούς εκτελεί αυτό το φαινόμενο δύο φορές—γεγονότα που έχουν αντηχηθεί μέσα σε δύο χιλιετηρίδες τέχνης, λογοτεχνίας και καθημερινής γλώσσας.
Μετά το γεύμα των 5.000, ο Ιησούς στέλνει τους μαθητές πέρα από τη Θάλασσα της Γαλιλαίας με βάρκα ενώ αυτός προσεύχεται μόνος. Εξαφνίζεται καταιγίδα. Στην τετάρτη φυλακή (3-6 π.μ.), ο Ιησούς περπατάει πάνω στο ταραχώδες νερό προς αυτούς. Οι μαθητές πανικοβαλλούνται, νομίζοντας φάντασμα. Ο Ιησούς ταυτοποιείται. Ο Πέτρος, ορμητικά, ζητά να τον ακολουθήσει. Ο Ιησούς λέει "Έλα." Ο Πέτρος περπατάει πάνω στο νερό προς τον Ιησού—αλλά φοβούμενος τον αέρα, αρχίζει να βυθίζεται. Ο Ιησούς τον πιάνει: "Μικρόπιστος, γιατί διστάσατε;" Μπαίνουν στο βάρκι; ο άνεμος σταματά. Οι μαθητές προσκυνούν: "Πραγματικά είσαι ο Υιός του Θεού."
Οι μαθητές ψαρεύουν στη Θάλασσα της Τιβεριάδος (Γαλιλαίας) δεν πιάνουν τίποτα όλη τη νύχτα. Ο Ιησούς στέκεται στην ακτή (μη αναγνωρισμένος). Οδηγεί αυτούς να πετάξουν το δίκτυο στη δεξιά πλευρά—153 μεγάλα ψάρια. Ο Ιωάννης τον αναγνωρίζει: "Είναι ο Κύριος!" Ο Πέτρος πηδάει, κολυμπάει στην ακτή. Ο Ιησούς έχει προετοιμάσει πρωινό (ψάρι, ψωμί). Αυτή η εμφάνιση τονίζει την αποκατεστημένη σχέση και την αποστολή.
Στην Εβραϊκή σκέψη, η θάλασσα αντιπροσωπεύει χάος (Γένεση 1:2, Ψαλμός 74:13, Ιώβ 38:8-11). Ο Yahweh "πατάει τα κύματα της θαλάσσης" (Ιώβ 9:8). Ο Ιησούς περπατώντας πάνω στο νερό διεκδικεί θειική εξουσία πάνω στο χάος—ταυτοποιώντας τον εαυτό του με τον Θεό του Ισραήλ. Το μερικώς επιτυχημένο/αποτυχημένο του Πέτρου απεικονίζει τη δυναμική της πίστης: πρωτοβουλία, δισταγμός, διάσωση.
Μέχρι τον 16ο αιώνα, το "περπατάω πάνω στο νερό" εισήλθε στα αγγλικά ως μεταφορά για:
Οι λερτές διαφωνούν: ιστορικό γεγονός; θεοφάνεια; μετατοπισμένη μετα-αποκαταστάσεως εμφάνιση; λογοτεχνικό σύμβολο; Για τους πιστούς, είναι σημάδι της θεϊκότητας του Χριστού. Για τους ιστορικούς, είναι παράδοση σχήμα από μοτίβα Παλιάς Διαθήκης (Ηλίας/Ελισαίος διαχωρίζει Ιορδάνη, Ισραήλ διαβαίνει Ερυθρά Θάλασσα). Για τους γλωσσολόγους, είναι ανθεκτική μεταφορά που γεφυρώνει αρχαίο κείμενο και σύγχρονη ομιλία.
Όπως θαύμα ή μεταφορά, το "περπάτημα πάνω στο νερό" παραμένει ο χρυσός κανόνας για την υπέρβαση ορίων.