Οι τσιχλώνες διαθέτουν εξαιρετική φυσιολογική ευελιξία: μπορούν να πίνουν τόσο γλυκό όσο και αλάτι νερό, αν και προτιμούν γλυκό νερό όταν είναι διαθέσιμο. Αυτή η προσαρμοστικότητα τους επιτρέπει να εκμεταλλεύονται ακταία, εκβολικά και θαλάσσια habitats που θα υδατ’oublιζον λιγότερο ευέλικτα πουλιά.
Ως όλα τα θαλάσσια πουλιά, οι τσιχλώνες διαθέτουν υπεροφθαλμικά αλατοειδή αδένες (ρινικά αδένες) πάνω από τα μάτια. Αυτά τα εξειδικευμένα όργανα φιλτράρουν τα υπέρβολα αλάτι από την αιματοπερίπτωση και τα εκκρίνουν ως συγκεκαμμένη διάλυμα μέσω των ρινών—συχνά ορατές ως σταγόνες που σταλάζουν από την άκρη του ράμφους. Αυτό επιτρέπει στους τσιχλώνες να επεξεργαστούν την αλμυρότητα της θάλασσας ~3,5% χωρίς υπερφόρτωση νεφρών.
Ωστόσο, η ενεργοποίηση αλατοειδών αδένων φέρει μεταβολικό κόστος. Όταν το γλυκό νερό είναι διαθέσιμο, οι τσιχλώνες το προτιμούν, εξοικονομώντας ενέργεια. Σε ακταία υγρότοπα όπου υπάρχουν γλυκαίνεις σταγόνες, λάκκους ή ρυάκια, οι τσιχλώνες πίνουν εκεί. Σε καθαρά θαλάσσια περιβάλλοντα (βραχώδεις ακτές, μάνγκροβες, απομακρυσμένη θήραμα), βασίζονται στα αλατοειδή αδένες.
Οι τσιχλώνες αποκτούν σημαντικό νερό από το θήραμα—ψάρια, αμφίβια, καρκινοειδή είναι 70-80% νερό. Αυτό μειώνει τη συχνότητα πόσης. Σε αλάτινα περιβάλλοντα, η οσμωλικότητα του θηράματος ταιριάζει με το περιβάλλον, οπότε τα αλατοειδή αδένες επεξεργάζονται τόσο τη διατροφική όσο και την καταποθειμένη αλμυρότητα.
Η ακταία ανάπτυξη που εξαλείφει γλυκύς σιφώνες και δημιουργεί καθαρά αλάτινα ακτές αναγκάζει τους τσιχλώνες σε σταθερή χρήση αλατοειδών αδένων, αυξάνοντας τη μεταβολική ζήτηση. Η διατήρηση γλυκών εισροών στα ακταία υγρότοπα υποστηρίζει ενεργειακά τους πληθυσμούς τσιχλόνων.
Έτσι, ενώ οι τσιχλώνες μπορούν να πίνουν θάλασσα, δεν είναι «θαλάσσια πουλιά» στο φυσιολογικό νόημα—είναι γλυκά νερά πουλιά με θαλάσσια ικανότητα, μια διάκριση που διαμορφώνει τις απαιτήσεις habitat και τις ανάγκες διατήρησής τους.
