Το αλάτι δεν «κατασκευάζεται από νερό»—μια και είναι εκμεταλλεύεται από δύο βασικές φυσικές πηγές μέσω διακριτών διαδικασιών:
Υπογειακά καταθέματα αλάτιου (αλατίτης) που σχημάτισαν από αρχαίες εξατμισμένες θαλάσσεις ορυχούνται χρησιμοποιώντας παραδοσιακή ορυξία puteaux ή ορυξία διάλυσης. Στην ορυξία διάλυσης, το νερό εγχέεται για να διαλύσει το αλάτι, δημιουργώντας άλμη που αντλείται και εξατμίζεται. Κύριοι παράγοντες περιλαμβάνουν τις ΗΠΑ, την Κίνα, τη Γερμανία και τον Καναδά.
Η θαλάσσια νερό (μεταβατικής αλατότητας 3,5%) κατευθύνεται σε ρηχά λιμνάκια εξάτμισης. Ήλιος και άνεμος συγκεντρώνουν την άλμη διαδοχικά στα λιμνάκια μέχρι να κρυσταλλώσει το αλάτι. Αυτή η ηλιακή μέθοδος εξάτμισης παράγει θαλασσινό αλάτι με ίχνη μετάλλια που επηρεάζουν τη γεύση και την υφή. Παραδοσιακά αλατοπανεία λειτουργούν σε μεσογειακές χώρες, Αυστραλία, Ινδία και αλλού.
Το νερό είναι το μέσο για την παραγωγή θαλασσινού αλάτιου, όχι η υλική προέλευση—τα διαλυμένα μετάλλια προέρχονται από τη γεωλογική διόδωση που μεταφέρεται στους ωκεανούς από ποτάμια εις χιλιάδες χρόνια. Το αλάτι ίδιο υπάρχει ήδη σε διάλυση; η εξάτμιση απλά το χωρίζει.
