Ανάζη το αρχαίο Βαβυλώνιο μύθωση, πριν υπάρχει ο κόσμος, υπήρχε μόνο ένα τεράστιο, άδειο κενό. Από αυτό το τίποτα προέκυψε η Τιαμάτ, ισχυρή θεά που προσωποποιούσε το χάος και την αναταραχή. Γέννησε ένα πάνθεον θεών, κάθε ένας αναπαριστώντας διαφορετική πτυχή του φυσικού κόσμου—μεταξύ τους ο Αψού, θεός γλυκών νερών· ο Εα, θεός σοφίας και μαγείας· και ο Εγκι, θεός τεχνουργίας.
Για μακρά εποχή η Τιαμάτ και τα θείο της τέκνα ζούσαν μαζί σε ειρήνη.Ωστόσο, καθώς οι νεότεροι θεοί μεγαλώναν σε δύναμη, άρχισαν να τσαντάζουν υπό τον χάοταρχικό της κανόνα. Επιθυμούσαν ένα πιο δομημένο, τακτικό κόσμο. Ηγούμενοι από τον Εα και τον Εγκι, οι θεοί εξεγέρθηκαν εναντίον της αρχαιομητρικής τους μητέρας.
Η επακόλουθη σύγκρουση ήταν κατακλυσματική. Οι ουρανοί και η γη τρέμουσαν καθώς οι θεοί συγκρούονταν με την Τιαμάτ και τις δυνάμεις της. Τελικά οι θεοί prevaled. Σκότωσαν την Τιαμάτ και τέμναν το σώμα της σε δύο: από το ένα μισό φτιάξαν τον ουρανό, από το άλλο τη γη. Έτσι η τάξη επιβλήθηκε στο χάος.
Σε αυτόν τον μύθο, η ίδια η Τιαμάτ ενσαρκώνει τη ρίζα του κακού—το χάος και την αναταραχή που απειλούν τη σταθερότητα που οι θεοί ζητούν να καθιερώσουν. Η ήττα της δεν εξαλείφει το χάος εντελώς· ο μύθος αναγνωρίζει ότι η μάχη μεταξύ τάξης και χάους είναι αιώνια. Οι θεοί πρέπει να παραμένουν πάντα επιφυλακτικοί ενάντια στην επιστροφή της αρχαιομητρικής αναταραχής.
Το ηθικό της Τιαμάτ προσφέρει ισχυρή μεταφορά για την ανθρώπινη κατάσταση. Μας υπενθυμίζει ότι ο κόσμος είναι απλώς πολύπλοκος και συχνά χάотиχος, και ότι πρέπει να αγωνιζόμαστε συνεχώς για αρμονία στη ζωή μας. Η μάχη μεταξύ καλού και κακού είναι συνεχής, όμως ο μύθος εμπνέει ελπίδα: ακόμα και προ του δυσπραγίας, η τάξη μπορεί να νικήσει.
