Η εισβολή αλμυρού νερού σε μια γλυκού λίμνη ξεκαθαρίζει μια καθεδρά φυσικών, χημικών και οικολογικών αλλαγών:
Η αυξανόμενη αλατότητα στενοχωρεί ή σκοτώνει γλυκού νερού οργανισμούς (ψάρια, ανεπαστικα, φυτά, μικροοργανισμούς) που δεν είναι προσαρμοσμένοι στις ιονικές αλλαγές. Τα ευαίσθητα είδη εξαφανίζονται πρώτα.
Το αλμυρό νερό είναι πιο πυκνό· κατακλίνεται κάτω από το γλυκό, δημιουργώντας μια στρωματοποιημένη στήλη νερού με οξύ αλοκλίνα. Αυτό μπορεί να παγιδεύσει θρεπτικά και να περιορίσει την κατακόρυφη αναμιξη.
Τα γλυκά είδη μειώνονται ή μετανάστευση· εύρυαλα (euryhaline) ή θαλάσσια είδη κατακτάζουν. Η βιοποικιλότητα συχνά πέφτει αρχικά, μετά μετατοπίζεται σε αλμυρό νερό assemblage.
Υψηλότερες ιονικές συγκεντρώσεις (Cl⁻, Na⁺, SO₄²⁻, Mg²⁺) αλλάζουν τη διάλυση θρεπτικών, pH buffering και μικροβιαλές διαδικασίες (π.χ. σουλφατομείωση αντικαθιστά μεθανογένεση). Το φωσφόρο μπορεί να απελευθερωθεί από τα ιζήματα.
Η αυξημένη αλατότητα κάνει το νερό ακατάλληλο για πόσιμο, άρδευση και πολλές βιομηχανικές χρήσεις χωρίς ακριβή επεξεργασία.
Η μόνιμη εισβολή μπορεί να μετατρέψει μόνιμα τη λίμνη σε αλμυρό ή αλάτιστο σύστημα, αλλάζοντας ριζικά την οικολογία και την ανθρώπινη χρησιμότητά της. Η διαχείριση εστιάζει στον έλεγχο αναποδιστικών αποθέσεων, τη διατήρηση γλυκών εισροών και την παρακολούθηση κατωφλικών αλατότητας.
