Εδώ είναι ένα ποιημα προσωποποίησης που δίνει ανθρώπινες ιδιότητες στον ποταμό:
Ο Ποταμός χνακίζει μια μαλακή мелωδία,
Ρέει κοντά σε λιβάδια το απόγευμα.
Μέσα σε ψιθυρίζοντα δάση όπου τα πουλιά συμβουλεύονται,
Και λόφοι όπου τα ελάφια πηδάνε, αδιάφορα.
Χαχαχα στα ραγιά, κοιμάται στις λιμνάκες,
Φυλάει αρχαία μυστικά, σπάει όλους τους κανόνες.
Ένα ασημένιο φίδι, παλαιό και σοφό,
Αντανακλά σύννεφα και άπειρα ουρανά.
Η προσωποποίηση αποδίδει πρόθεση, συναισθήματα και φωνή στον ποταμό, καθιστώντας το ταξίδι του προσιτό και ζωντανό.
