Ο όρος εξαρτάται από τη δυναμική μίξης στη διασύνδεση ποταμού-θάλασσας:
Γενικός όρος: το σημείο όπου ένας ποταμός εκκενώνει σε μεγαλύτερο σώμα νερού.
Φλuvial, ημι-κλειστό ακτογενές ζώνη όπου το γλυκό νερό μιγνύεται με το αλάτι. Υψηλή παραγωγικότητα, βρεφικές ζώνες ψαριών. Παραδείγματα: Χέσαπικ Κόλπος, Río de la Plata, Εστυαριώδες Thames.
Οι ιχνοί κατασκευάζουν προς τα έξω, δημιουργώντας διανομικά κανάλια και υγρότοπους. Μορφάζεται όταν η παροχή ιχνούλων > ενέργεια κυμάτων/αμπλιασμών. Παραδείγματα: Mississippi, Νείλος, Μεκκόνγκ, Γάγγης-Μπραμαπούτρα (μεγαλύτερο).
Στη ωκεανογραφία, το χαμηλό-αλατότητα επιφανειακό στρώμα που εκτείνεται προς τη θάλασσα είναι ένα πλάσμα ποταμού—παρακολουθείται από δορυφόρους (π.χ. πλάσμα Αμαζονίας φτάνει 1.000 χλμ απομακρυσμένα).
"Ωκεανός" προέρχεται από το Ελληνικό Ōkeanós (θεός ποταμός που περιβάλλει τον κόσμο). Αλλά το νερό που μπαίνει σε αυτόν ορίζεται από τη συμπεριφορά μίξης του, όχι από ένα μόνο όνομα.