Η προ-μηχανική ωκεανική πλοήγηση βασίζονταν στη φύση και την ευφυΐα:
Τετράγωνα ρίγ (κατά άνεμο), λατίνια ρίγ (προς άνεμο), και μικτά ρίγ (καράκακες, κλίππερ) εκμεταλλευόνταν εμπορικούς ανέμους, δυτικούς ανέμους και μονσούνες. Οι ναύτες ρίχναν ιστία σε σημεία πλοήγησης (σκοπευμένο, διαγώνιο, απόπλευση).
Ανθρωποκίνητες· χρησιμοποιούνται σε γαλήνες, ποταμούς, μάχη (τριήρεις) και λιμενικές manœuvres. Περιορίζονται από τη αντοχή πληρώματος και τροφή/νερό.
Οι πιλότοι αποστήριζαν γύρους (Β. Ατλαντικό, Ν. Ατλαντικό, Β. Ειρηνικό, Ν. Ειρηνικό, Ινδικός Ωκεανός), αντιστροφικά ισημερινά, και ακρογιαίες ρεύματα (Ρεύμα Κόλπου, Κουροσιό, Αγκούλας). Κόβουν εβδομάδες από τα ταξίδια.
Εκτεταμένη/οκτάντης + χρονομέτρο + εφήμερις → γεωγραφικό πλάτος (μεσημβρινός ήλιος, Πολιά) και μήκος (αποστάσεις σελήνης, χρονικές οψίες). Απαιτούσαν καθαρό ουρανό, μαθηματική δεξιότητα.
Σταθμός (ταχύτητα) + πυξίδα (πλοήγηση) + χρόνος = εκτιμώμενη θέση. Συσσωρευτική σφάλμα· επαναφορά από σημεία αναφοράς/αστροναυτική.
Ακρωτήρια, φάροι, πουλιά, σύννεφα, χρώμα νερού, βυθισμοί κοντά στην ακτή.
Μεγάλοι ναυάρχοι (Κουκ, Μπλαϊ, Σλόκαμ) συνδύασαν όλα τα έξι. Διάβασαν τον ωκεανό σαν χάρτη—άνεμος, κλύδωνα, πουλιά, θερμοκρασία—για να βρουν νησιά σε τεράστια κενότητα. Οι μηχανές αφαίρεσαν την εξάρτηση από τον άνεμο, αλλά όχι την ανάγκη ναυτιλίας.
