Το θαλασσινό νερό, που καλύπτει πάνω από 70% της επιφάνειας της Γης, είναι πολύ περισσότερα από ένα αλυκό φράγμα — είναι τεράστιο αποθέματα πόρων και σύστημα υποστήριξης ζωής πλανητικής κλίμακας. Εδώ είναι επτά κρίσιμες μέθοδοι που η ανθρωπότητα ωφελείται από τους ωκεανούς:
Η αντιστροφή όσμωσης και η θερμική απόσταξη αφαιρούν άλατα, παράγοντας πόσιμο νερό για πόση, γεωργία και βιομηχανία. Κρίσιμη για ξηρές περιοχές (Μέση Ανατολή, Καλιφόρνια, Αυστραλία), η παγκόσμια ικανότητα αποαλάτωσης ξεπερνά τα 100 εκατ. m³/ημέρα.
Μετατροπή Ωκεανικής Θερμικής Ενέργειας (OTEC) εκμεταλλεύεται διαφορές θερμοκρασίας μεταξύ ζεστών επιφανειακών νερών και ψυχρών βαθινών νερών για παραγωγή ηλεκτρισμού. Παλμική και κυματική ενέργεια αξιοποιούν κινητική ενέργεια από σεληνιακές/ηλιακές βαρυτικές δυνάμεις και ανεμογενή κύματα. Οι offshore πάρκοι ανέμων, αν και όχι άμεση χρήση θαλασσινού νερού, βασίζονται στον θαλάσσιο χώρο.
Το θαλασσινό νερό περιέχει ~47 μεταλλεύματα και μέταλλα. Η εμπορική εξόρυξη παράγει νατρίου χλωρίδιο (κούζινα αλάτι), μαγνήσιο, βρώμιο και κάlium. Εξελισσόμενες τεχνολογίες στοχεύουν λιθίο, ουράνιο και σπάνια γαία από άλμυρα.
Η θαλασσοκαλλιέργεια (ψάρια, μαλάκια, θαλασσινά φύτα) παρέχει πάνω από το μισό του παγκόσμιου θαλάσσιου τρώφιμου. Οι άγριες αλιεία εξαρτώνται από υγιείς θαλάσσιους βιότοπους. Και τα δύο παρέχουν πρωτεΐνη, επιχειρήσεις και εξαγωγικά έσοδα για δισεκατομμύρια.
Πάνω από 80% του διεθνούς εμπορίου όγκο κινείται μέσω θαλάσσας. Οι ωκεανοί είναι οι αυτοκινητόδρομοι της παγκοσμιοποίησης, συνδέοντας λιμένια, επιτρέποντας just-in-time αλυσίδες εφοδιασμού και υποστηρίζοντας ακτογενείς οικονομίες.
Ο ακτογενής τουρισμός — παραλίες, νυδρίσεις, σέρφινγκ, ιστιοπλοΐα, whale watching — οδηγεί τεράστια οικονομική δραστηριότητα. Οι θαλάσσιες προστατευόμενες περιοχές ενισχύουν τόσο τη διατήρηση όσο και τον οικοτουρισμό.
Οι ωκεανοί απορροφούν ~90% της περιττής θερμότητας από την παγκοσμιακή θέρμανση και ~25% του ανθρωπογενούς CO₂. Τα ρεύματα αναδιανέμουν θερμότητα παγκοσμίως, μετριάζοντας το κλίμα. Οι ακτογενείς οικοσυστήματα (μανγκόβια, φanerογάμια, αλυκές) αποσυνθέτουν «μπλε άνθρακα» σε ρυθμούς που ξεπερνούν τα τροπικά δάση.
<από το νερό που πίνουμε έως τον αέρα που αναπνέουμε, η χρησιμότητα του θαλασσινού νερού είναι θεμελιώδης. Η βιώσιμη διαχείριση είναι αναγκαία για τη διατήρηση αυτών των οφελών για τις μελλοντικές γενιές.