Η ολοκλήρωση του Καναλιού Ιερι το 1825 μετέτρεψε τη μεταφορά μεταξύ Μεγάλων Λιμνών και Ατλαντικού Ωκεανού, αλλά δεν κατέστρεψε την ανάγκη για portage γύρω από τους Καταρράκτες Νιάγκαρα.
Το Κανάλι Ιερι παρέκαμψε τους Καταρράκτες Νιάγκαρα بالكامل συνδέοντας την Εριέ Λίμνη (Μπάφαλο) με τον Ποταμό Χάδσον (Άλμπανι) μέσω διαδρομής νότια των καταρράκτων. Ωστόσο, η portage γύρω από τους Καταρράκτες Νιάγκαρα παρέμεινε απαραίτητη για σκάφη που ταξίδευαν μεταξύ Λίμνης Εριέ και Λίμνης Οντάριο—των δύο Μεγάλων Λιμνών που χωρίζονται απευθείας από τους καταρράκτες.
Το Κανάλι Γουέλανδ (πρώτη φορά άνοιξε 1829, στη σύγχρονη μορφή 1932) παρείχε τελικά την πλοήγηση παράκαμψη μεταξύ Λιμνών Εριέ και Οντάριο, εξαλείφοντας το portage Νιάγκαρα. Το Κανάλι Ιερι και το Κανάλι Γουέλανδ εξυπηρέτησαν διαφορετικά τμήματα του συστήματος Μεγάλων Λιμνών–Ατλαντικού.
Αυτή η διάκριση εξετάζεται συχνά στις εξετάσεις ιστορίας ΗΠΑ. Το Κανάλι Ιερι συνδέει το σύστημα Μεγάλων Λιμνών στον Ατλαντικό· το Κανάλι Γουέλανδ συνδέει τις Μεγάλες Λίμνες μεταξύ τους πέρα από τους Καταρράκτες Νιάγκαρα.
