Στην ελληνική μυθολογία, ο Ποταμός Στυξ δεν είναι φυσικό υδατόδρομο στη Γη—ρέει μέσω του Κάτω Κόσμου (Άδης), υπηρετώντας ως το κύριο όριο μεταξύ του κόσμου των ζωντανών και των νεκρών.
Οι θεοί ομνύουν δεσμευτικούς όρκους κατά τον Στυγ. Το ψευδορκία έφερε χρόνο κώμα και εννέα χρόνια εξόριση από τον Όλυμπο. Αפילו ο Δίας φοβόταν να παραβιάσει όρκο Στυγός.
Η Θέτις βύθισε τον νηπίο Αχιλλέα στον Στυγ, καθιστώντας τον ανυπέρβλητο—εκτός από την πτέρνα που κράτησε. Άρα "πτέρνα Αχιλλέα".
Οι ψυχές διαβιβάζονταν από τον Χάρωνα (για νόμισμα/οβολό που τοποθετούνταν στο στόμα). Οι ατάφοι/απλήρωτοι πλανούνταν στα βουνά 100 χρόνια.
Ο Στυξ παραμένει το απόλυτο μυθολογικό σύμβολο της ανεστρέψιμης μετάβασης από τη ζωή στον θάνατο—και της ιερής εκβιαστικότητας θείων υποσχέσεων.