Από το τρελό λιμάνι της Νέας Υόρκης, οι εμπόροι του 18ου και 19ου αιώνα είχαν πρόσβαση σε ένα τεράστιο παγκόσμιο δίκτυο μέσω τριών μεγάλων υδάτινων δεσμών:
Η πρωτεύουσα οδός στην Ευρώπη, την Αφρική και τη Νότια Αμερική. Τα πλοία μεταφέρονταν βιομηχανικά προϊόντα, πρώτες ύλες και μετανάστες στα βορειοατλαντικά λιμένες όπως Λίβερπουλ, Λονδίνο και Αμβούργο, και νότια στις ακτές της Δυτικής Αφρικής και της Βραζιλίας.
Μια πύλη στα Δυτικά Νησιά, την Κεντρική Αμερική και τη βόρεια ακτή της Νότιας Αμερικής. Αυτή η διαδρομή ήταν ζωτικής σημασίας για το εμπόριο ζάχαρης, ρούμι και μελασσάς, συνδέοντας τη Νέα Υόρκη με νήσους όπως η Τζαμάικα, η Κούβα και η Ισπανιόλια, καθώς και ηπειρωτικούς λιμένες όπως Καρταγένα και Βερακρούς.
Πρόσβαση μέσω των Στενών της Φλορίδας, αυτή η διαδρομή συνδέει τη Νέα Υόρκη με την ακτὴ του Κόλπου των Ηνωμένων Πολιτειών (Νέα Ορλεάνη, Μóbιλ, Γκαλβέστον), το Μεξικό (Βερακρούς, Ταμπίκο) και την Κεντρική Αμερική. Γίνεται ιδιαίτερα κρίσιμη για το εμπόριο βαμβακιάς και αργότερα για αποστολές πετρελαίου.
Μαζί, αυτά τα υδάτινα δρόμα γίνησαν τη Νέα Υόρκη άξονα της ατλαντικής εμπορίας, επιτρέποντας την ανταλλαγή αγαθών, ανθρώπων και ιδεών που σχήμασαν τον σύγχρονο κόσμο.
