Σε ομιλία κριτική της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου το 1857 στο Dred Scott v. Sandford, ο Αμπραάμ Λίνκολν σκαλίζωσε τη φράση «διεγερμένος αφηρηματισμός». Το Δικαστήριο είχε δηλώσει ότι οι εναποδουλωμένοι άνθρωποι δεν ήταν πολίτες ΗΠΑ και δεν μπορούσαν να ενηλαφρύνουν σε ομοσπονδιακά δικαστήρια, αρνούμενοι τους αποτελεσματικά κάθε νόμιμη στάση. Ο Λίνκολνsupported ότι η απόφαση μείωσε ένα βαθιά πολύπλοκο ηθικό και νομικό ζήτημα – την ανθρώπινη δουλεία και την πολιτεία – σε μια μοναδική, αφηρημένη αρχή που αγνόησε τις ζωντανές πραγματικότητες εναποδουλωμένων ανδρών, γυναικών και παιδιών.
Χαρακτηρίζοντας το рассуждение του Δικαστηρίου ως «διεγερμένο αφηρηματισμό», ο Λίνκολν υπέδειξε πώς μια υπέρβατα απλοποιημένη νομική доктриνα μπορούσε να γίνει επικίνδυνο εργαλείο, αφαιρώντας τις ανθρώπινες συνέπειες της απόφασης και νόμιμη την επέκταση της δουλείας. Η κριτική του υπέγραψε την ανάγκη να αντιμετωπιστεί η συγκεκριμένη ταλαιπωρία που προκαλεί τέτοια δικαστική αφαίρεση αντί να αποχωρεί στην θεωρητική φόρμαλιστική.
