Κατά τη διάρκεια της τέλειας του 19ου και των πρώιμων του 20ου αιώνα, το Κливλαντ εξελίχθηκε σε βιομηχανική μεγαλούργημα. Σιδηρουργεία, πετρελαίου αναφινευτηρίων, χημικά εργοστάσια και βαρεία βιομηχανία συσσωρεύτηκαν κατά μήκος των οχθών του ποταμού Κουιαχόγκα, μετατρέποντάς τον σε ανοιχτή cloaca για βιομηχανικά απόβλητα. Ο ποταμός, κάποτε חיים οικοσystème, έγινε αγωγός βαρέων μετάλλων, τοξικών χημικών, πετρελαϊκών λεκάδων και μη επεξεργασμένων λυμάτων.
Το φορτίο ρύπανσης ήταν τόσο σοβαρό που η ποιότητα νερού του ποταμού πτώση δραματικά. Οι πληθυσμοί ψαριών έπεσαν, και το νερό γκρίζαρο, λαιμόβλεψιμο με διανυστικό άσχημο μυρωδιά. Ο Κουιαχόγκα έγινε βιολογικά νεκρός σε διαστήματα, ανίκανος να υποστηρίξει υδατική ζωή.
Η πιο tristísima μαρτυρία αυτής της υποβάθμισης συνέβη στις 22 Ιουνίου 1969. Ένα πετρελαϊκό λεκάδα ψεκάστρων στην επιφάνεια του ποταμού ανάφλεξε, στέλνοντας φλόγες μέχρι πέντε όροφους μακριά κατά μήκος μίας μίλιας. Αν και δεν ήταν η πρώτη φωτιά ποταμού — υπήρξαν τουλάχιστον μια δούζινα προηγούμενες — η φωτιά του 1969 συνέλαβε την εθνική προσοχή των ΜΜΕ, γίνοντάς ποτε σύμβολο περιβαλλοντικής αμέλειας.
Η φωτιά κινητοποίησε τη δημόσια οργή και την πολιτική δράση. Προωθήθηκε άμεσα η ψήφιση του ऐतिहासικού Clean Water Act του 1972 και η ίδρυση του Environmental Protection Agency. Αυτά τα μέτρα ξεκίνησαν μια δεκαετιών μακρά, συνεχιζόμενη προσπάθεια αποκατάστασης που βελτίωσε δραματικά την υγεία του ποταμού, μετατρέποντας μια εθνική ντροπή σε ιστορία οικολογικής ανάκαμψης.
