Το μετρό της Νέας Υόρκης είναι ένα σύστημα υπόγειων και επιγείων τρένων ταχύτατης μεταφοράς. Οι περισσότεροι Νεογνώρτες από όλους τους κλάδους της ζωής το χρησιμοποιούν για να κινηθούν στους πέντε δήμους της Νέας Υόρκης. Το 2007, 6,4 εκατομμύρια άνθρωπα χρησιμοποιούσαν το μετρό κάθε ημέρα, ένα πανταχού ρεκόρ. Η ιστορική ιστορία του μετρό και το συναρπαστικό του mosaico από μεταβατικούς είναι πολιτιστικές φτέρες του Μεγάλου Μήλου.
Το μετρό της Νέας Υόρκης δεν ήταν το πρώτο υπόγειο σιδηροδρομικό σύστημα που χτίστηκε στην πόλη. Το 1869 χτίστηκε ένα 312πόδιο δείγμα τρένου για να δείξει τη βιωσιμότητα ενός υπόγειου συστήματος μεταφορών. Αυτό καταστράφηκε αργότερα και αντικαταστάθηκε με μια μεγαλύτερη γραμμή που τρέχε κάτω από το Broadway, και τελικά το 1904 χτύπησαν τα πρώτα υπάρχοντα ράγια μετρό. Το σύστημα έχει αναπτύσσει από τότε, εκτείνοντας σε όλους τους πέντε δήμους και πέρα. Τα κινήματα γραφίτι της δεκαετίας του 1980 είδαν αύξηση βανδαλισμού, αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1990 οι νόμοι στράβωσαν λίγο και το μετρό έγινε πιο φιλικό στους τουρίστες.
Το μετρό της Νέας Υόρκης είναι το μεγαλύτερο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σήμερα περισσότεροι από 8 εκατομμύρια επιβάτες συρρικνώνουν τα μετρό τις ημέρες της εβδομάδας, κινδυνεύοντας πολλούς να φοβούνται εγγύς υπερσυγκέντρωσης. Πολύ από το λειτουργικό προϋπολογισμό των 10,8 δισεκατομμυρίων δολαρίων του Metro Transit Authority (MTA) αφορίζεται στο μετρό, με νέα ράγια προγραμματισμένα να χτυπηθούν (και παλαιά εγκαταστάσεις να επισκευαστούν) στα επόμενα χρόνια. Το μετρό της Νέας Υόρκης αποτελείται από 468 σταθμούς και πάνω από 31.000 στροφάδες. Το Times Square, το Grand Central Terminal και το 34th St-Herald Square είναι οι τρία πιο φειδωλά σταθμοί στο σύστημα.
Χωρίς το σύστημα μετρό, η Νέα Υόρκη θα δύσκολα μπορούσε να λειτουργήσει. Λάβετε υπόψη ότι ο μέσος ορίος εβδομαδιαίας επιβατικής κίνησης (συμπεριλαμβανομένων των μεταβατικών από έξω της πόλης) ισούται με τον συνολικό κατοικιακό πληθυσμό της ίδιας της Νέας Υόρκης. Η συνδικαλιστική οργάνωση εργατών του μετρό της Νέας Υόρκης έχει βγει σε απεργία τρεις φορές στο παρελθόν της πόλης, καταφεύγοντας δραματικά τις οδούς και τους πεζοδρόμους με υπερχείλιση السير. Αν η ομοσπονδία είχε βγει σε απεργία για περισσότερο χρόνο από ό,τι έκανε (από δύο ημέρες έως δύο εβδομάδες) η πόλη απλά δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει.
Το μετρό της Νέας Υόρκης είναι σχετικά εύκολο στη χρήση. Κάρτες εισιτηρίων μπορούν να αγοραστούν με οποιονδήποτε τύπο νομίσματος σε αυτοματοποιημένες μηχανές πώλησης που βρίσκονται σε όλους τους σταθμούς. Όλα τα ταξίδια κοστίζουν μια σταθερή χρέωση $2 ανεξάρτητα από τα σημεία εκκίνησης και προορισμού, και ανεξάρτητα από το πόσες μεταβάσεις είναι απαραίτητες. Μόλις βρείστε μέσα στο σύστημα μετρό, δεν χρειάζεται να πληρώσετε άλλο μέχρι να φτάσετε στον προορισμό σας. Οι κάρτες εισιτηρίων περνάνε από τις στροφάδες. Η αξία του εισιτηρίου μειώνεται κατά ένα ταξίδι, και το υπόλοιπο σημειώνεται στη μαγνητική λουρίδα της κάρτας. Μεγάλοι χάρτες εμφανίζονται στους τοίχους των σταθμών για πλοήγηση, και χειρόχρηστοι αντίγραφα του συστήματος μεταφορών είναι διαθέσιμα από τους ανθρώπινους ταμίες μέσα στους περισσότερους σταθμούς.
Το μετρό δεν είναι τόσο επικίνδυνο μέρος όσο ήταν παλιότερα, καθώς η εγκληματικότητα γενικά έχει μειωθεί δραματικά στη Νέα Υόρκη από τα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Αν και η λέξη «μετρό» υπονοεί ότι το σύστημα είναι υπόγειο, στην πραγματικότητα μόνο το 40 ποσοστό των 240 μιλίων ραγδαίων είναι κάτω από τη γη. Οι περισσότερες στάσεις στο Μανχάτεν είναι υπόγειες, ενώ η πλειοψηφία των σταθμών σε όλες τις άλλες τοποθεσίες είναι υψωμένες.
