Κανένας μεμονωμένος αρχιτέκτονας ή μηχανικός δεν «σχεδίασε» την τρέχουσα γέφυρα Λονδίνου—ήταν συνεργατική παράδοση από έναν συνδicato κορυφαίων βρετανικών εταιρειών:
Μια γέφυρα 928-πόδια, 6-λωρίδα, με bascules, post-tensioned σκυρόδεμα πάνω σε παλιρροιακό ποταμό σε πυκνό ιστορικό πόλη απαιτεί ενσωματωμένη εξειδίκευση: δομική ανάλυση, υδραυλικό μοντελοποίηση, αρχιτεκτονική λεπτομέρεια, σειρά κατασκευής, συντονισμός επικοινωνών (City of London, Port of London Authority, υδρομηχανές, δημόσιο). Καμία μία εταιρεία δεν κατέχει όλες αυτές τις ικανότητες.
Το αποτέλεσμα—συχνά καλούμενη «η γέφυρα που οι αρχιτέκτονες μισούν» για το βρουταλιστικό μινιμαλισμό της—είναι θρίαμβος συνεργατικής μηχανικής: διαρκής, συντήρησης, και τέλεια καταλληλότητα για την μη γλαμorous αλλά ουσιώδη δουλειά της.
