Στο Πλούτος των Εθνών (1776), ο Αντάμ Σμιτ αρθρώσας μια συνοχική πλατφόρμα για την οικονομική επέκταση που παραμένει επιδραστική. Οι στήλες περιλαμβάνουν:
Η εξειδίκευση αυξάνει δραματικά την παραγωγικότητα. Το παράδειγμα της εργοστασίου καρφίτσας του Σμιτ δείχνει πώς ο διαχωρισμός της παραγωγής σε απλά εργασι πολλαπλασιάζει την παραγωγή.
Η επενδυτική ανακύκλωση των κερδών (αντί για κατανάλωση) επεκτείνει την παραγωγική ικανότητα—εργαλεία, μηχανήματα, υποδομή—επιτρέποντας περαιτέρω ανάπτυξη.
Η καινοτομία (νέα μηχανήματα, διαδικασίες) ανεβάζει την αποδοτικότητα. Ο Σμιτ βλέπει την εφεύρεση ως οδήγηση από πρακτική επίλυση προβλημάτων και τη διαίρεση της εργασίας ίδιας.
Η εκπαίδευση και η ανάπτυξη δεξιοτήτων βελτιώνουν την ποιότητα εργασίας. Ο Σμιτ υποστηρίζει δημόσια υποστήριξη για βασική εκπαίδευση.
Το συγκριτικό πλεονέκτημα επιτρέπει στα έθνη να εξειδικεύονται, μειώνοντας τα κόστη και αυξάνοντας την παγκόσμια παραγωγή. Οι εμπορικοί βαρrières παραμορφώνουν αυτή τη φυσική αποδοτικότητα.
Ο Σμιτ προτιμά ένα κράτος «φύλακα νυκτός»: άμυνα, δικαιοσύνη, δημόσια έργα. Η अत्यध παρέμβαση φρέναει το «αόρατο χέρι» της αγοράς συντονισμού.
Υψηλότερη αποταμίευση → περισσότερες επενδύσεις → περισσότερο κεφάλαιο → υψηλότερη παραγωγικότητα → υψηλότερο εισόδημα → περισσότερη αποταμίευση. Ένας αρετός κύκλος.
Μαζί, αυτά τα στοιχεία σχηματίζουν ένα αυτοενισχυτικό σύστημα όπου η ελευθερία, ο ανταγωνισμός και η συσσώρευση οδηγούν σε διαρκή ευημερία.
