Το Τρίγωνο των Βερμούδων—μια ασαφώς καθορισμένη περιοχή ανάμεσα στη Μαίαμι, τις Βερμούδες και το Πουέρτο Ρίκο—δεν έχει στατιστική βάση για εξαιρετικούς αφανισμούς. Περιεκτικές αναλύσεις από την Αμερικανική Ακτοφυλακή, NOAA, Lloyd's του Λονδίνου και ανεξάρτητους ερευνητές δείχνουν συνέπεια: τα ποσοστά συμβάντων (πλοία/αεροπλάνα χαμένα ανά διέλευση) ταιριάζουν ή πέφτουν κάτω από άλλα έντονα κινούμενα θαλάσσια όρια.
Ο μύθος προήλθε από τη σенσαציόνικη λογοτεχνία της δεκαετίας 1950-70 (π.χ., Charles Berlitz, The Bermuda Triangle) που επιλέγει περιστατικά αγνοώντας το πλαίσιο: η βαριά κίνηση της περιοχής (κύριες θαλάσσιες διαδρομές, αεροπορικοί δρόμοι), η εύθυμη καιρός (κυκλώνες, ταραχή Ρεύματος Γκαλφ, νεροστρόβιλοι), η μαγνητική απόκλιση (απόκλιση πυξίδας), και το ανθρώπινο λάθος.
Διάσημες περιπτώσεις (Πτήση 19, USS Cyclops, Star Tiger/Star Ariel) έχουν συμβατικές εξηγήσεις: σφάλμα πλοήγησης, δομική βλάβη, καιρός, εξαντλητικό καύσιμο. Καμία καταστρωματιά δεν δείχνει ανωμαλική ζημιά. Το Ρεύμα Γκαλφ διασπείρει γρήγορα τα ερείπια, δημιουργώντας την ψευδαίσθηση «εξαφάνισης».
Οι ασφαλιστικές πριμές δεν αντικατοπτρίζουν αυξημένο ρίσκο—οι Lloyd's χρεώνουν τυπικές τιμές. Το Αμερικανικό Συμβούλιο Ονομάτων Γεωγραφικών δεν αναγνωρίζει το «Τρίγωνο των Βερμούδων» ως επίσημο. Η λέγενδα επιμένει μέσω προκαταλήψεως επιβεβαίωσης, επαναλαμβανόμενης μέσων ενημέρωσης, και της ελκυστικότητας του μυστηρίου—αλλά τα δεδομένα είναι ξεκάθαρα: το Τρίγωνο των Βερμούδων είναι πολιτιστικό φαινόμενο, όχι φυσική ανωμαλία.
