Οι σιδηροδρόμοι flagmen γινόταν επάγγελμα με την επέκταση του δικτύου 1800s. Ο ρόλος: να ενημερώνεται για προγράμματα και να κουνά κόκκινο φως για προειδοποίηση. Τα ζώα παρουσιάζαν μεγαλύτερο πρόβλημα· δεν ανταποκρίνονταν στους κινδύνους. Μεσαίες 1860s: ιδέα πύλης για φυσικό μπλοκ.
Πρώτες πύλες: μηχανικά ξύλινα, πλάτους δρόμου, προστατεύοντας και τις δύο πλευρές. Το βαρύ βάρος καθούργησε την ταχεία κίνηση. Οδήγησε σε μηχανισμούς ισορροπίας βάρους και τελικά σε αυτοματοποιημένες πύλες. Το κλείσιμο ήταν επικίνδυνο: κλείνουν αιφνίδιος και παγιδεύουν άτομα/ζώα.
Η ιδέα Watson προσπαθούσε να λύσει το ζήτημα με προοδευτικό κλείσιμο, δίνοντας χρόνο για αποφυγή. Το σχέδιο: ηλεκτρικά καλώδια στα rails μπροστά από τη διασταύρωση για ανίχνευση τρένου και ενεργοποίηση ξύλινου βραχίονα που κατεβαίνει αργά. Αντίστοιχα καλώδια κατωφλισμένα σημάδεψαν ότι το τρένο διέβηκε και οι πύλες ανοίγουν ξανά.
Επόμενες εφευρέσεις για >2 δεκαετίες με νέους συνδυασμούς ηλεκτρικής ενεργοποίησης. Ο Watson δεν συνέχισε πέρα από το πρώτο πείραμα. Με την άφιξη του "αλογάκι χωρίς άλογο" (αυτοκίνητο) أواخر 1890s, τα ζώα cedere θέση στα αυτοκίνητα, οι πύλες συντομεύτηκαν και γίνηκαν οπτικοί δείκτες. Η εφεύρεση cattle grids βοήθησε να κρατηθούν τα ζώα μακριά από τις ραγδαίες.
Ένα πείραμα 19ου αιώνα ανήκει στην Mary J. Riggin (1889). Ως σπάνια γυναικεία εφευρέτρια, η Riggin αναφέρεται συχνά. Το σχέδιό της περιείλε σειρά pulleys για μηχανική ενεργοποίηση ξύλινων πυλών.